My fanfiction and other random ramblings

my thoughts on how to write (or not)

But if you can still dream – 22

leave a comment »

Chapter 11: But only in their dreams…

But only in their dreams can men be truly free. ‘Twas always thus, and always thus will be.

Tom Schulman, in Dead Poets Society, expressed by the character John Keating

Doctor: Out of body experience

“You will have to teach me.”

They both looked rather worn out.

Even Jack’s innuendo was next to zero, as they pored over the maps, time graphs and descriptions Doctor managed to write down, and Doctor was becoming slightly worried about him. He could cope with next to no sleep for prolonged stretches of time, but Jack – immortal or no – had to sleep in a regular fashion. They already had to experience what happened if Jack was restarted sick and he really didn’t wish to replay that one.

“We can try, but I wouldn’t hold my breath” Doctor grimaced, walking around the table. “Or, I would, but you should not. Gallifreyan writing is somewhat…” he chewed his next word. “Complicated.”

“We eat complicated for breakfast, remember?”

“Not that kind of complicated. It really… What it really does is interfacing with the time sensors in your brain and so transferring the meaning through them. Human beings may learn to catch the general idea, if they start early enough.”

“I have a lot of time to catch up” Jack shrugged. “And every Time Agent had to be a quick learner. Who doesn’t learn, doesn’t get to live long.”

Two days later they were still on tha basic circle combination and Doctor was annoyed.

Nothing was working. Jack could not hold the picture of the circles in his mind long enough for the interpretation to come through.

“…and I’m an idiot, too!”

Jack yawned and turned towards his friend slowly.

“Are you implying that there is” yawn “some other idiot already here?”

Doctor shot him an angry glare.

“You can’t learn Gallifreyan. You just… Can’t. Never, ever.”

“Very nice” yawn “Why?”

“Because of the number that Rose did on you. You have no time sensors active. Or rather, you have – but they are permanently frozen and tracking only one type of information – the one that tells you whether you’re in the right time or not. They can’t be trained to do anything else. This is the other side of why TARDIS and, to a certain degree, me are both slightly allergic to you. You’re like that one thing stuck and unmovable. Even when she’s flying both of us through time and space, she feels you like a tiny speck of a pebble in her mental shoe.”

Jack blinked slowly and slumped over the tabletop, his nose touching the leather binding of a fat book, his eyes drifting slowly closed.

Suddenly, a sharp shout jerked him erect. “I know!” the Doctor shouted and whipped the screwdriver out, flicking it in the air. “I will need to find a few ingredients, but that should work!”

Jack shook his head and followed his host towards the kitchen.

“What the blazes are you blathering about?”

“There is that book” he scrunched his nose in concentration “About a doctor – don’t laugh – who is trying to understand the NDEs. I could tell him something about these, but my NDEs are mostly related to being in pain and turning myself inside out, sometimes in flames, so I suppose that would not fit his model. Anyway, what he does is he uses a drug to put people in a kind of trance and tracks their brain activity and chemistry to find out what NDEs actually are. One of the points they make there is that many people who claim to have had an NDE also had an out of body experience. That gives me an idea” he pulled a drawer open and started rummaging through it.

“You want to fix the same kind of drug?”

“No, that would be silly. It was a made-up drug, and anyway it wouldn’t work. I tried. But I can get myself auto-hypnotised to get an out of body experience. Then I’d be asleep and awake at the same time. If I wait long enough, she has to be asleep again at some point, and then we’ll be in sync but I will also have control over what I’m doing, right?”

Jack shuddered slightly and nodded.

“If you say so. So, what do you need?”

“A cup of sugar, some gelatine, four pounds of good cottage cheese and three big bags of frozen strawberries. And lemons.”

When the rest of the cheesecake was safely stored in the fridge, Doctor arranged himself on the couch.

“I can probably start with the counting, and as full of sugar I am, I should be out in minutes.”

“Sure that is the right way?”

He shrugged.

“It worked the last time.”

Not that time, however.

They went through controlled breathing exercise, meditation, standing on his head, hiperventilation, counting, spinning and other equally weird and equally useless attempts. As they sprawled on the sofa again, the TV screen flickered on and the Doctor blinked. Two small, connected gears spinned there for a moment and he shrugged, turning around and through the sofa armrest, suddenly floating away from the place he was sitting and watching the screen with glazed eyes. Jack leaned forward and poked him slightly.

“Whatever you did, it worked” he said towards the ceiling and started setting up the elaborate alarm system they rigged to time the Doctor’s stay in the non-awake state.

He could not really focus on what was happening in the TV room and slowly drifted through the door, out into the corridor and up one flight of stairs, finding himself in front of her bedroom door. He tested it with his finger, but it went through, so he followed it and passed the solid metal, entering the dimly-lit interior of a dusty, slightly messy and rather… pink room.

“ah” he exhaled “so you kept it?”

“-why shouldn’t I?-“

“well, sometimes we have to jettison this or that… I remember you getting rid of a significant part of the mass once, including the original medbay”

“-we didn’t jettison anything recently, so it’s here-“

“but we did and you got rid of…”

“-Jack’s porn collection, yes-“

“he was rather miffed about that”

“-he doesn’t need it anyway-“

He blinked and turned around.

“how come you’re speaking to me so directly?”

“-you’re much more open now-“


“-he needs your help-“

He twirled in place and floated back towards the TV room, but the sight of Jack coming down the corridor stopped him. The prone body in the Captain’s arms explained the hurry and the big man was having obvious trouble keeping his steps straight, bumping his shoulders on the walls rather painfully.

“I hope he wakes up as soon as possible” Jack murmured, trying to keep her steady. “I have no idea what might be wrong with you, Rosie, but I promise, we’ll make it better. Just stay with me, ok? Stay with me.”

Rose was getting paler with every second, but she was till breathing and warm, so whatever was wrong with her was not – not yet – fatal.

He shouldered the medbay door open and deposited her on the cot.

He floated over to her unresponsive body and surveyed it, biting his lip.

She looked so frail. Her forearms were dotted with injection spots, some sticky tape still left on her skin, probably something they used to secure the IV.

“She’s not waking up, why is she not waking up…” he mumbled, looking through the cupboards “Why am I so thick? I can’t read this stuff… He should have bloody labelled it in English!”

She stirred on the bed. In a flash they were both by her side and the lights in the room flared a bit more to the warm yellow. Then he felt suddenly as if he was falling backwards, and backwards, and through the walls, and then directly down the staircase, missing all the stairs and railings he was trying to grasp and then he jerked awake, gasping for air, and up on his feet that very second.

And he heard Jack’s disappointed cry from the medbay.

Written by Srebrna

2016/05/26 at 02:31


leave a comment »

“Stalówki” to mój własny (nie-pochodny) pomysł. Co prawda napędu wystarczyło mi na obgadanie tego nieznacznie na ircu z pomocną duszą oraz napisanie takiego kawałka, ale może coś jeszcze się z tego wykluje. Na razie wrzucam tak jak jest.

Fjikka siedział na twardym krześle w salonie krawieckim Salvatta i nerwowo poprawiał krawat. Jego strój ceremonialny – który, bardzo praktycznie, po odjęciu kilku detali mógł pełnić rolę odzienia wieczorowego – już wisiał, w pokrowcu, przy jego łokciu.
Ianny suknia właśnie była oznaczana w celu dokonania na niej ostatnich poprawek.
Ianna popełniła niewybaczalny błąd i urosła o kolejną grubość dwóch palców od czasu ostatniego mierzenia. Szwaczka nie kryła swojego potępienia dla tak nieuprzejmego zachowania.
– I znowu trzeba brzeg poprawić – mamrotała właścicielka zakładu – a nie można było przestać rosnąć, a? Od kiedy zaczęłyśmy szyć tę suknię już prawie cała dłoń różnicy wzrostu! – pociągnęła za lewą część spódnicy. – Dodamy na dole płaską falbanę i malutka koronkę, powinno wystarczyć bez przeróbek. A potem się koronkę odejmie i będzie do chodzenia…
Fjikka przewrócił oczami. Do chodzenia. Tak jakby smarkate Stalówki bywały gdzieś, gdzie taką kieckę da się pokazać. On w swoim surducie mógł bez wzbudzenia zainteresowania pojawić się na kolacji u swojego promotora albo na spotkaniu z poważniejszym klientem – co czyniło wielu młodych skrybów – niestety suknia Ianny, nawet po obrabowaniu z koronek, błyskotek i cekinków, nadawała się raczej do teatru albo na przyjęcie z tańcami. Do sytuacji profesjonalnych jego przyjaciółka i tak zamówiła już była kostium w odpowiednio poważnych kolorach.
– Fjik, powiedz, czy teraz jest wszystko równo.
Otrząsnął się z rozważań o strojach – ich główny temat rozmów przez ostatni miesiąc – i przyjrzał stojącej przed nim dziewczynie.
Granatowy, atramentowy aksamit, lamówki i tasiemki na gorsecie z nieznacznie jaśniejszego materiału, białe koronki na wszystkich wykończeniach… Wszystko zgodnie z tradycją. I Ianna wyglądała w tym całkiem nieźle, mimo marudzenia i krytyki ze strony właścicielki zakładu.
– Jest w porządku – mruknął – wyglądasz jak wielki kleks.
Sekundę później robił unik przed lecącym w jego stronę niebieskim, safianowym bucikiem.
– Głupol.


Ceremonia dyplomowa ciągnęła się w nieskończoność. Każdy absolwent był wzywany na podium, gdzie jeden z profesorów odczytywał jego oceny i – niekiedy – specjalne osiągnięcia lub zasługi, a następnie wręczał mu – lub jej – naszyjnik ze stalówkami odpowiadającymi zasługom.
Zwykle były to po prostu stalówki prawowicie zużyte przez studenta w ciągu trzech lat nauki, ale w szczególnych przypadkach dochodziły do tego ozdobne specjalne stalówki za zasługi.
Wielu wchodziło w swoje dorosłe życie z jedną lub dwiema stalówkami – to ci, którzy pracowali pilnie, ale nie przesadzali z poświęceniem, ograniczali aktywność na uczelni i umieli zająć się życiem po zakończeniu zajęć. A przynajmniej tak siebie opisywali.
Inni, jak Fjikka, mieli mieć na swoim naszyjniku dwie zwykłe stalówki i jedną lub dwie specjalne, profesorskie.
– Nandraoles, Fjikka – zagrzmiał profesor historii wspólczesnej, który przejął prowadzenie ceremonii w okolicach litery “L”.
Poprawił surdut, wciągnął powietrze, uśmiechnął się nerwowo to Ianny i pomaszerował w stronę stopni, które miały go zaprowadzić przed mównicę.
– Panie Nandraoles – profesor Kukkitin przywitał go i zajrzał do przygotowanej przez sekretarkę rektora ściągi. – Pańskie zasługi w dziedzinie organizacji życia społecznego naszych studentów i dodatkowych, pozarozkładowych zajęć, które tak pomogły młodszym słuchaczom we włączeniu się do społeczności, spowodowały, że grono profesorskie uznało pana godnym otrzymania dwóch dodatkowych stalówek. Jednak pewne względy podyktowały decyzję, w efekcie której otrzyma pan tylko jedną.
Po sali poszedł szmer.
Od tygodni wiadomo było, że Fjikka, główny animator ruchu “zaopiekuj się”, czołowy sternik imprez studenckich – bezpiecznych i niskoalkoholowych – i aktywator najbardziej aspołecznych elementów na trzecim roku, ma dostać dwie stalówki. Dwie specjalne i dwie jego własne dawały mu status równy skrybie pracującemu zawodowo od trzech lat.
Znienacka “profesory” wycofały się z nieoficjalnej obietnicy.
Co mądrzejsi, w tym sam Fjikka, szybko opanowali gniewną reakcję. Skoro Kukkitin wspomniał o pewnych względach bez podania bezpośredniej przyczyny a jednocześnie w ogóle o tym napomknął, to musi w ten sposób dawać coś do zrozumienia. Po pierwsze, jak wywnioskował Fjikka, wykonując ćwierć obrotu w stronę widowni i podnosząc swój naszyjnik, Kukkitin był przeciw. Gdyby był za, po prostu wręczyłby ten naszyjnik, nic nie wspominając o planowanych dwóch stalówkach.
Po drugie, ktoś usiłował rozegrać z użyciem jego naszyjnika jakąś lokalną wojenkę – Fjikka ukłonił się krzesłom profesorskim z tyłu sceny, a następnie uścisnął Kukkitinowi dłoń. Mrugnął do staruszka i nieznacznie wzruszył ramionami, wskazując – mając nadzieję, że tak jego wiadomość zostanie odczytana – że nie wini go za to, co się stało.
Miał szczerą nadzieję, że ktokolwiek, kto usiłował coś ugrać na obniżeniu jego statusu, poczuł się usatysfakcjonowany. Niewielu absolwentów mogło sobie pozwolić na utratę tych dodatkowych, premiowych stalówek.
Ianna, na przykład, też miała obiecane dwie. Miał szczerą nadzieję, że cokolwiek to było, chodziło głównie o niego.

– Jedna – powiedziała wypranym z emocji głosem. – Jedna stalówka.
Siedzieli na podłodze w jego pokoju – współlokatorzy wykazali odrobinę taktu i zostawili ich samych – patrząc tępo na łańcuszek z zamocowaną jedną stalówką.
– Czy to na pewno twoja? – zadał w końcu dręczące go pytanie.
Obróciła końcem palca kawałek metalu.
– Moja, jest “I” wyskrobane od spodu.
– Zastanawiam się, co zrobili z drugą.
Wzruszyła ramionami.
– Jak znam mojego pecha, to ktoś ją zgubił. Jeżeli, całkiem przypadkiem, jednak się znajdzie, to przecież nie ma na nią dokumentacji.

Pech polegał na tym, że opiekun, z którym grupa Ianny zaczynała naukę, zmarł w połowie ich drugiego roku. Całość jego papierów, wszystkie podpisane odbiory stalówek i poświadczone stopnie zostały przejęte przez nowego prowadzącego, który na wstępie postanowił je zweryfikować.
Ofiarą bałaganu, który nastąpił po “weryfikacji” ocen 40 osób padła – między innymi – pierwsza stalówka Ianny. Nikt nie mógł twierdzić, że to była premedytacja, ale córki szewców, krawcowych, kowali, garbarzy i garncarzy wiedziały bardzo dobrze, co się stało z ich dobrymi ocenami, zaświadczeniami o pracy wieczorowej, odznaczeniami za konkursy i, właśnie, stalówkami. Sądziły jednak, że wszystko to zostało zarejestrowane w odpowiednim biurze uczelni i da się odnaleźć, odtworzyć lub zaświadczyć, że dana rzecz istniała.
Niestety dla Ianny i jeszcze trzech dziewcząt, które dostały znacznie obniżone oceny końcowe lub rangi, nie wszystko się znalazło.

Written by Srebrna

2016/03/23 at 00:12

Posted in Originals

Sekret Świętego Mikołaja

leave a comment »

Sekret Świętego Mikołaja

Jak on to robi, że w jedną noc objeżdża cały świat i dostarcza prezenty wszystkim dzieciom, które w niego wierzą?

Cóż, moi drodzy. Sekret Świętego Mikołaja jest taki, że to prawie wszystko bujda. Nie całkiem, ale prawie.


No to tak. Kiedy Święty Mikołaj zaczął tę całą akcję z dawaniem prezentów, skupił się na dzieciach, które czegoś naprawdę pilnie potrzebowały (albo i nie tak pilnie, ale nie mogły tego inaczej dostać). Nie był natomiast najlepszy z matematyki. Ocenił, tak mniej więcej, liczbę ludzi na Ziemi (z której znał głównie Europę) i w ten sposób usiłował wyliczyć, ile będzie musiał odwiedzić dzieciaków. Pomylił się w obu przypadkach.

Minęło kilkadziesiąt lat, a on zauważył, że chociaż próbuje dostarczyć prezent do każdego malucha, nadal zostaje bardzo wiele dzieci, które nie dostają nic.

I co zrobił? Stworzył pierwszą na świecie franczyzę.

Franczyza to jest takie coś, że jak ktoś ma świetny pomysł ale nie chce dłużej pracować albo produkować więcej, to sprzedaje innym ten pomysł i pozwala im używać swoich planów, szyldu, nazwy i czego tam jeszcze potrzebują, żeby mogli działać podobnie.

Święty Mikołaj znalazł różne bardzo miłe osoby, które też bardzo troszczyły się o dzieci i podzielił się z nimi pomysłem na rozdawanie dzieciom prezentów rozjaśniających sam środek zimy. Środek zimy zwykle jest paskudnym, ciemnym i zimnym czasem, więc każdemu przyda się coś miłego, żeby ten czas poprawić.

Tak też Mikołaj przygotował specjalne pakiety z informacjami, które zawierały plany i daty, ogólną rozpiskę kto kiedy co rozdaje oraz dostęp do fabryki zabawek. Pomógł też swoim nowym przyjaciołom w ustaleniu zakresu działań i sposobów pracy, jak w każdym dobrze zorganizowanym zespole. Nie byłoby przecież dobrze, gdyby jedno dziecko dostało dwie porcje prezentów, a inne zostało bez niczego.

Podzielili się więc terenem do odwiedzenia, mniej więcej według granic krajów (ale to się zmienia, więc nie byli dokładni) i Mikołaj mógł wreszcie odrobinę wyluzować, z miłym poczuciem, że kiedy on już pada na twarz ze zmęczenia, to ktoś inny – na przykład Kris Kringle – zabiera się do rozwożenia prezentów w Ameryce.

Okazało się, że pomysł z podziałem obowiązków był świetny, bo nie tylko doliczyli się, że na Ziemi jest więcej ludzi, niż się wcześniej spodziewali, ale też, no cóż, ludzi przybywa. Co roku były nowe dzieci do odwiedzenia i gdyby próbował sam zająć się dostawami do wszystkich tych wiosek i miast, to wiele maluchów byłoby zawiedzionych. Ale ponieważ inni przejęli część zadań – Sinterklaas (i Czarny Piotr), Father Christmas (który nie chce nikomu powiedzieć jak ma naprawdę na imię), Dziadek Mróz (znacznie lepiej od innych znosi długie podróże przez pustą Syberię) a nawet kilka Aniołków (które tego dnia zrywają się z chóru) – on nie czuje już aż takiego ciśnienia.

Jakoś koło 17 czy 18 wieku pojawiła się sprawa pewnych reform w fabryce zabawek. Problem w tym, że skrzaty są bardzo, bardzo tradycyjne. Mali kolesie, bardzo twórczy, bardzo kochani i wysoce inteligentni, ale bardzo źle znoszą zmiany. No wiecie, no. Nadal im się wydaje, że wszystkie prezenty dla dzieci z całej Europy zmieszczą się w jednym worku. Przyznam, jest to wielki worek, większy w środku niż na zewnątrz, ale nie jest bez dna! Nadal myślą, że w Finlandii jest mniej niż tysiąc dzieci. Oni… No serio, naprawdę nie są gotowi na zmiany.

Zastrajkowali, jak okazało się, że trzeba zrobić coś nowocześniejszego niż lalki-przytulanki i drewniane żołnierzyki.

Po dwóch miesiącach kłótni Święty Mikołaj dał sobie spokój, przebrał w cywilne ciuchy i pojechał na zakupy. Szczęśliwie miał zgromadzony zapas cennych metali i różne skarby znalezione w trakcie wypraw, więc miał co wydawać w jednym z pierwszych na świecie centrów handlowych. Podzielił się rozwiązaniem z przyjaciółmi i wszyscy zgodzili się, że skrzaty są zdecydowanie zbyt uparte, bo świat się zmienia a dzieci chcą czegoś bardziej skomplikowanego. Dzieci zmieniają się na pewno znacznie szybciej niż skrzaty.

No to co, chcesz wiedzieć, czemu pod choinką widzisz zabawki znanych marek? No własnie dlatego. Czasem, gdzieś, Święty Mikołaj zdoła komuś podrzucić lalę, pajaca w pudełku albo drewniany wózeczek wykonany przez elfy, ale przeważnie po prostu jedzie do supermarketu i kupuje co trzeba. Oczywiście w lecie, bo wtedy łatwiej jest o dobrą promocję, na której kupi się kilkadziesiąt pudełek LEGO, setkę latawców, tysiąc baloników i kilka skrzyń różnych elektronicznych przeszkadzajek.

Więc jak zobaczycie dużego faceta z wózkiem pełnym zabawek jakoś koło środka lipca, to odwróćcie wzrok. Nie dajcie mu poznać, że go zauważyliście. Jest strasznie nieśmiały.

Written by Srebrna

2015/12/23 at 20:39

Posted in Originals

Splinters – 01 – Out of the woods (OUAT)

leave a comment »

So this is a new thing, WIP, or even worse. I don’t even have an idea how to end this or more than 8k words written. However I wanted to get this piece out here, in case it catches someone’s interest.

It’s Once Upon a Time thing, there will be Emma and some other interesting magical people, some resolution of AU differences and some deserved comeuppance for the character that tops the list of “wanna punch that fictional person in the face” for me.

He slowly picked himself up from the forest floor.
His daddy always told him to keep himself clean. This wasn’t even remotely clean. This was mushy, moldy and moist. Whole seat of his pants was covered in mud and there was nothing around that he could try to use to clean himself off. Just lots of decaying fall plants in a very leafy forest.
And he had to move.
His task, given by the two most important people in his life, was to find the basket and to get help for all of them.
Fortunately babies made noise, so he found the basket very quickly. Only it wasn’t the basket he wanted.
There was only one baby in it and it seemed there had never been a second one there.
Which means now he had one baby and still had to find two more.
In a short time he was burdened with two baskets, for the total count of three tiny, squealing girls.
He dragged one basket twenty steps, left it there, went back for the other one, dragged it a bit ahead, went back…
He had to find some people before darkness or the babies would become ill. Or even die.
His hands were shaking and he felt a stitch in his side when he finally managed to drag them near some man-made surface. There was nothing natural about the even, black cover that smelled funny, so he had high hopes of finding someone at last.
As he stood there, shivering and trying to work out what to do next – he could not see any kind of human settlement in any direction – suddenly a noise and lights appeared as if out of nowhere and passed him with a smell of hot metal. He threw himself backwards into the bushes, trying to cover the baskets with his body, and curled there, in the moldy leaves, hoping the monster had not noticed him.
The noise died abruptly and he heard some clicking and clunking from the direction of the road.
“Are you sure, Jim? I never saw nothing.”
“You never see nothing, Bart. There was a kid, all alone here, in the woods. He can’t stay here alone tonight, it’s going to be below freezing.”
“Jim, you’re seeing stuff. There was no kid…”
Pinocchio saw a very strong beam of light go directly into the bush he was huddling under and suddenly there was a man leaning over him, watching him intently.
“There’s more of them…”
The sheriff looked at wet and miserable Pinocchio and two baskets placed in his office by the burly truckers.
“You boys kidding me? Found them in the forest? What the hell do you think I’m going to do with them?”
Jim (who managed to get Pinocchio to eat some of his sandwiches and drink hot tea from a thermos) leaned over the sheriff’s desk.
“You are going to get the social worker here and get her to take the kids into a safe place. We picked them up smack in the middle of the woods, no sign of anyone around. The boy was half-asleep but he says he dragged them in these baskets for hours. He says he doesn’t know where they started and that he has no idea where they came from. How does this sound to you? Because I reckon it sounds like some friggen comune of stoners lost four of their kids today and I’d much rather they were taken to a proper home than be left to die of cold in the woods. What do you think, Bart?”
Bart, who stayed mostly silent for the previous half-hour, nodded and mumbled “Aye” tersely.
Sheriff leaned back on his chair.
“So you picked up some kids in the forest and now you want to dump them in some orphanage?”
“They are not ours, if that’s what you mean. Look, these two are newborns. I was at my youngest birth at the hospital and he looked the same…” Bart finally found his voice. “Someone has to take them to the hospital and check them.”
“And it can’t be us, seeing as the truck is not supposed to carry any passengers. We took them from the woods, that was emergency. Now we’re here, you’re the local authority and you will take care of them. Get the social workers to take them. It’s your job.”
Pinocchio shivered in the borrowed flanel shirt Bart wrapped him in and listened to the adults arguing. The man, seemingly someone official, was for whatever reason trying not to take the girls into his care. Pinocchio knew very well what would happen if they were not taken care of. They would die and he would have failed.
He swallowed with effort. He saw many little children die of neglect in his time as a wooden puppet.
“Sir…” he pulled Jim’s sleeve and the big trucker turned to him.
“What do you want, kid?”
“Sir, can we get them somewhere warm? We were in the forest for hours, and they may get sick…” he made his best begging face, eyes big and round, looking even more innocent in the oversized shirt.
“You see, sheriff? Even the kid knows something must be done with them. But, if you say you can’t, you can just write this here, on this paper” Bart pulled a blank sheet from the shelf next to the rickety printer “that you deny care of foundlings, day this and that, and us as witnesses. And we’ll take the wee ones to the hospital.”
Sheriff finally stood up with a huff.
“I’ll go to the hospital with you” he said through clenched teeth.
The social worker came, made all appropriate papers appear, made a lot of noise over the state of Pinocchio’s attire, found something more or less his size in the hospital’s storage – “people really leave a lot of stuff here when they leave”, handed the shirt back to Bart, huffed at sheriff’s attempts at explaining and then gathered all four children, arranged for a transport to her office, pushed Pinocchio to say his goodbyes to the truckers – Jim hugged him tight and Bart shook his thin hand – and almost magically relocated them to the nearest social services office.
His head was still spinning when he was sat in a high, hard chair in front of some other lady in wire-rimmed spectacles and asked a lot of questions, half of which he actually could not understand.
“So you took the girls? Where from?”
He blinked.
“From the forest, ma’am” he answered timidly. “They were crying and I thought they must be cold or hungry…”
“And you couldn’t feed them there?”
“Why didn’t you feed them there?”
“I don’t think babies eat leaves” he said honestly. “They must drink milk and I didn’t have any.”
She surveyed him with her piercing eyes.
“So you say you found them in the middle of the woods? Nobody was around?”
“Nobody, ma’am. Only me and the three of them.”
“And how did you found yourself there? Where are you from?”
He sighed.
“I don’t know, ma’am. I know I used to live with my dad and he was a… A…” he made a face. “A carpenter. He made wooden things. And someone shut me in a… A wardrobe? Or a box? And then I was in the forest and she was crying so I picked up the basket. And then I found the other two and I couldn’t just leave them there…” he suddenly coughed.
“Bloody hell” she murmured and rounded the desk. “You’re burning up, kid. What is your name?”
He squinted his eyes.
“Not sure, ma’am” he admitted, praying his nose would stay the same size despite all the lies he had to tell that day. “Mostly everyone called me ‘boy’ or ‘son’.”

Written by Srebrna

2015/11/09 at 21:20

Two for the price of one – 5

leave a comment »

She felt exhausted and small black spots were fluttering in front of her eyes. She stumbled more and more often, even with his support.

He watched her weaver and looked around, searching for the best possible hiding spot. Over Rose’s head he made an expressive face to Romana, who nodded wearily, but soldiered on.

‘Rose’ he finally sighed after watching her trip over her own feet again. ‘We have to stop. You need rest.’

Her eyes shot wide open and she shook her head.

‘You do. I will run ahead, bring TARDIS here and pick you up. I’m the fastest of us three. You stay with Romana and she’ll keep you safe. Please?’

She drew a laboured breath and clung to his sleeve desperately.

‘I don’t want to leave you. I really really don’t want to leave you here, but if we want to get out of here safely, I need you to stay calm and hide with Romana. Please?’

He wasn’t expecting easy acceptance, but finally she sighed let go of his hand.

What he also wasn’t expecting was both of her hands reaching for his head and pulling him down into a fierce kiss.

It was a bit of surprise, so he didn’t respond at the first second, but in a moment he felt his awkwardness melt away – unlike with the other first kiss this body had received – and he kissed her back.

She broke it off, still holding his face in her palms and looked at him angrily. She pursed her lips and gave him a frowny, stern gaze.

‘I will. I will be back. You just hide and wait. Take this’ he pushed his screwdriver into her hands. ‘Activate it every five minutes or anytime when you feel threatened. TARDIS will zero in on it once I’m inside.’


He hurried up, following Romana’s instructions for the shortest route. The multitude of views on all sides of the tower was tempting him on every corner, but he kept repeating her name to make himself scale the stairs at his top speed.

Not all obstacles were as easy to pass.

‘I need some kind of identification from you, my lord.’

The guardsman seemed quite firm, young and completely indifferent to the fact that he was speaking to the Saviour of Gallifrey, ex-Lord President, etc etc etc.

He wanted an official planetary ID card with appropriate authorisation chip, and psychic paper wasn’t working at all.

‘My lord, I need you to remove yourself from this area. We’re handling a delicate situation with a construction collapse. I’m sure you will be able to use the observatorium tomorrow the latest.’

‘Actually, I may be of a help in this’ he grinned, whipping out his… Ah. ‘Well, I mean, I’ve already been there and my TARDIS should be nearby, so I could hover her outside whatever happened and help…’

‘Your TARDIS?’ the boy’s face creased in puzzlement.

‘Yes, my TARDIS. You know, the ship. Travels in time. And space. TARDIS.’

‘Ah! You mean the travel capsule. So it’s yours! Do you know how much damage you’ve made?!’

And suddenly, the lance was up, pointing at Doctor’s middle.

‘It wasn’t exactly a controlled landing, my lad’ the Doctor’s hands went slowly up and towards the tip of the weapon. ‘I was homing in on the beacon affixed on the ball thingy at the top and the landing kind of happened to me when I wasn’t paying attention’ he moved the spear aside. ‘So, would you let me go up there, remove it and let you proceed with whatever it is that needs to be done, or would you rather stand here, point that stick at me and force whoever is working there to deal with my TARDIS as it is, sitting in the middle of the wall and quite unwilling to leave?’


In the end, he had to resort to intimidation, and the young guard resorted to chasing him down with the magnetized spear – it was a painful way of finding out it was not purely ceremonial. Fortunately the guard’s motivation was not as strong as his own, and apparently the youth of Gallifrey were not so well versed in the science of running and hiding in twisty corridors anymore.

As soon as the young man passed his small nook, he darted out and dashed back towards the observatory in hope of reaching his TARDIS before anyone tried to force her open or move her from her parking spot.

The hole in the wall was empty.

Written by Srebrna

2015/10/23 at 00:32

Shortest Fanfiction Story Ever (NCIS, DoctorWho)

leave a comment »

“Bowties are cool” said the Doctor. Doctor next to him cleared his throat.
“Well, I admit, they are an essential accessory of a well-dressed man. Nobody really knows how they evolved from the scarves worn by Croats, but…”
“I do.”

Written by Srebrna

2015/10/21 at 23:33

Posted in Doctor Who, NCIS

Tagged with , ,

Do odchodzących/To ones who leave

leave a comment »

Kiedy ktoś umiera, mówimy

“Miał swoje lata”, “Swoje przeżyła”

Ale to tylko wyjaśnienie

A nie usprawiedliwienie

Kiedyś was dogonimy i powiemy

Jak bardzo nam przykro

Że zostawiliście nas samych

Chwilę na nas poczekacie, oczywiście.


When someone dies, we say

“He was getting on in years”, “She did live through a lot”

But it’s just an explanation

Not a justification

Someday we’ll catch up and tell you

How hurt we were

When you’d left us behind

You’ll have to wait a while, of course

Written by Srebrna

2015/01/05 at 03:45

Posted in Poems

Tagged with , , , , ,


leave a comment »

Obcy byli cierpliwi.
Trzeba im przyznać, wysłali jako forpocztę dość interesujące oddziały.
Strach, który powoli, z miesiąca na miesiąc, opanowywał Ziemię, miał wiele form.
Nasza lokalna forma wyglądała jak dobrze wyrośnięta, smoliście czarna hiena z psychotycznym uśmiechem Kota z Cheshire i wielkimi, żółtymi ślepiami. Po kilku godzinach w jej towarzystwie miało się wrażenie, że hieny z Króla Lwa to przyjemne i łagodne stworzonka.
Hieny z Króla Lwa nie były zmiennokształtne.
Nasza hiena – tak ją nazywaliśmy, mimo zaledwie miesięcznego pobytu na tej placówce – miała trzy formy, o których wiedzieliśmy. Wspominana już czarna bestia, potwór wyglądający jak pionowa kałuża czarnych macek i śluzu oraz słodziuśki, grubiutki szczeniaczek. Dwie pierwsze postacie znakomicie broniły się w razie ataku, a trzeciej zwyczajnie nikt nie miał serca skrzywdzić.
Cholera była nadzwyczaj inteligentna, aż podejrzewaliśmy ją o śladową telepatię.

Skończyłam właśnie spotkanie z kilkunastoma innymi sekretarzami obozów i zamykałam za ostatnim drzwi, kiedy poczułam na łydce ciepły, wilgotny oddech. Znaczyło to, że tym razem prezentuje światu szczeniaczka. Nie lubiłam żadnej z form – panicznie boję się psów, każdej rasy wyższej od jamnika – więc szczeniaczek też do mnie nie przemawiał. Patrzyłam jednak na niego uważnie, wiedząc, że dopóki patrzę, to się nie zmieni. Taki mały sekret ich fizjologii. Nie mogą nic zrobić, dopóki nie odwrócisz wzroku. Cóż, każde dziecko już teraz wie, czemu należy patrzeć uważnie na wszystkie mijane zwierzęta.
Zmiana trwała chwile, więc zwykle miało się niezerowe szanse na ucieczkę, a nasza hiena jeszcze nikogo tak naprawdę nie wykończyła. Tylko pokiereszowała kilku mniej uważnych strażników.
Jest jednak problem z oddaleniem się od niej, zwłaszcza jeżeli idzie te pół piętra za tobą. Pierwszy raz w życiu schodziłam tyłem sześć pięter. Ludzie idący niżej oglądali się z niepokojem, ale zamachałam, żeby się ulatniali, w razie gdyby czarna zaraza usiłowała skakać.
Prawie jej uciekłam. Niestety, była nadzwyczaj zwinna we wszystkich formach (po drodze cichcem zmieniła się w hienę właściwą, kiedy się potknęłam) i zdołała się wymknąć, zanim zatrzasnęłam drzwi. Zacisnęłam zęby i złapałam ją za skórę na karku, po czym żołądek mi się zbuntował, bo niespodziewanie zmorfowała na moich oczach, znów w szczeniaczka. Nie był on wcale od hieny mniejszy, za to grubszy i bardziej puchaty. Zaletę miał taką, że domorfowała mu obrożę.
Złapałam za obrożę i wepchnęłam skomlącego potworka z powrotem do korytarzyka. A potem to już było tylko otworzyć drzwi, wepchnąć szczeniaczka, zamknąć drzwi, otworzyć drzwi, wepchnąć szczeniaczka, zamknąć drzwi. Byłam gotowa przysiąc, że ona jest z rtęci. Albo żelatyny. Przesmykiwała się przez szparę w drzwiach, z której może mysz mogłaby skorzystać.
Patrzyła na mnie z wywieszonym ozorem, a z całej jej wrednej postaci emanowało jedno wielkie “co mi zrobisz”. W końcu poddałam się, zakładając że jeżeli chciałaby mnie zeżreć, to miała dość okazji przez ostatnie dwadzieścia minut, więc najwyraźniej się ze mną droczy. Jest zatem szansa, że dotrę na miejsce zbiórki cała.
Spacer parkiem przy ośrodku był zwykle dość przyjemny – ponoć dawniej bywały tu konferencje naukowe, na których frekwencja na salach dochodziła najwyżej do dziesięciu procent, bo uczestników nie dało się zagonić do budynku, jak już się rozpełzli po terenie. Tym razem jednak towarzyszyło mi urocze stworzonko, którego wzrok czułam jak fizyczny dotyk na plecach. Na dodatek raz na czas dobiegał mnie odgłos jakby zbiorowego strzelania palcami przez oddział znużonych pracą maszynistek, połączony z bardzo organicznym, wręcz śluzowatym dźwiękiem zasysania/przedmuchiwania – to hiena morfowała pomiędzy swoją postacią właściwą a hieną.
Nawet nie próbowała mnie dotknąć macką, co nie zmieniało faktu, że spacer był nader niekomfortowy.
Pod namiotem jadalni zgromadzili się już przywódcy okolicznych obozów, a Hania rozdzielała punkty kolejnym zastępom. Westchnęła na mój widok, lekko przewracając oczami, ale kiedy do namiotu wszedł za mną kłąb macek i amorficznych paszcz, pokiwała tylko głową ze zrozumieniem.
– Irena, wasza grupa będzie kursować pomiędzy sześcioma punktami na dużej polanie. Z wyliczeń wynika, że tam jest niskie prawdopodobieństwo lądowania, więc nie musimy mieć pełnej obsady, ale w razie czego wiecie, jak się rozstawić, żeby uzyskać dziewięćdziesiąt procent siatki.
Obcy wykonali już kilka prób lądowania. Szczęśliwie dla nas byli dość tradycyjni pod tym względem i trzymali się dat w okolicach przesileń, równonocy i tym podobnych. Astronomia przechodziła w tym roku niespodziewany renesans. Niestety dotyczyło to również astrologii, wróżbiarstwa, numerologii i innych nauk podejrzanych (zwanych przez praktykujących je “niezależnymi”).
Nasza misja opierała się jednak na tonach papierów dostarczonych przez zespół fizyków, astronomów i historyków, którzy skorelowali miejsca i czasy prób lądowania obcych z kilkoma dawnymi świętymi gajami (na przykład pod Wawelem) i kurhanami (pech, że w Nowej Hucie) oraz początkiem wiosny.
Mechy obcych, spadające znienacka prawie że na dzieciaki topiące pod Wawelem Marzannę dały podstawę do obliczeń i estymacji, które sprowadziły cały nasz szczep do tego parku na miesiąc przed Nocą Kupały. Mieliśmy tu czekać, w odpowiednim momencie wyjść w pole i stanowić blokadę.
Znów szczęśliwie dla nas, obcy mieli wyraźne opory przed lądowaniem na istotach żywych.
Patrzyłam na interaktywną mapę, na której Hania oznaczała najbardziej prawdopodobne – według komendy i naukowców – punkty lądowania. Nasza polanka miała kod zaledwie pomarańczowy, niskie ryzyko.
– Haniu? – ktoś z drugiej strony pochylił się nad mapą. – Czemu wszystkie czerwone punkty są ułożone w jednej linii?
Komendantka obozu wzdrygnęła się.
– Takie mam dane – zgrzytnęła.
Nikt nie mówił tego głośno, ale po miesiącu zabaw w terenie domyśliliśmy się, że prawdopodobne lokalizacje zostały wyznaczone zgodnie z przebiegiem linii geomantycznych. Oczywiście oficjalna dokumentacja zawierała kilometry kalkulacji i skomplikowanych objaśnień. Podejrzewaliśmy, że dlatego też podzielono teren na tak małe odcinki dla każdego zespołu – na naszym kawałku mapy ledwo dało się zauważyć, że najważniejsze punkty tworzą coś poza luźnym zgrupowaniem.

Czekałyśmy na naszej polance i marzły nam nogi. Czerwiec czerwcem, ale o piątej rano nigdy nie jest ciepło.  Szczęśliwie nikt nie upierał się przy tym, żebyśmy się jeszcze wystroiły w pełne umundurowanie, więc dziewczyny siedziały na zrolowanych karimatach w spodniach od dresu i polarowych kurtkach w kolorach szczepu i tylko nasze berety zdradzały jakąś konkretną organizację.
Rozwinęłam e-papier z mapą i zsynchronizowałam dane. Wciąż żadnych śladów lądowania w naszym sektorze.
– Myślę, że będzie cisza – westchnęła Anka. – Zawsze trafiam na te miejsca, gdzie nic się nie dzieje. Kiedyś spędziłam cały dzień na Białej Służbie i nikt nawet wody nie chciał. Jak pilnowałam przejazdów, to zawsze się okazywało, że była zmiana trasy.
– Kiedyś musi ci się trafić – pocieszyła ją Zenia.
– Szczerze mówiąc, wolałabym żeby to nie było dzisiaj.
No i nie było, przynajmniej nie dla nas.
Koło dwunastej nadszedł sygnał, że zaobserwowano w okolicach Skałki pierwsze próby. Tamtejsza drużyna, współpracująca z mnichami, rozstawiła się w pełnej siatce po okolicy, na tyle gęsto, że lądujący mega-robot nie zdołał znaleźć dość miejsca. Co ciekawe, nie przeleciał na drugą stronę i nie wylądował na bulwarach zaraz obok, mimo że tam nie stał nikt.
Po pierwszej nad lasem o pół kilometra od nas pojawiły się pierwsze punkty światła. Trzy utrzymywały się dobre dwieście metrów ponad koronami drzew, ale jeden powoli i ostrożnie zszedł jednak na tyle nisko, że przez lornetkę mogłyśmy wypatrzyć szczegóły.
Robot był lśniący, głównie na zawiasach, czy też stawach. Ogólnie humanoidalny, dwie kończyny dolne, dwie górne, coś jakby głowa. Na większej części powierzchni pokryty był jednak czymś dodatkowym, niezbyt wyraźnym. Poprawiłam ostrość lornetki.
Pokryty był gęstym różowym futerkiem.

– Jednak im się udało.
Hania patrzyła ze złością na mapę, na której główny komputer wykreślał już linie straż i teren ewakuacji.
– Już przyszła informacja z komendy, nie są zachwyceni. Za godzinę będzie tu grupa negocjacyjna ze specjalistami wojskowymi. Do tego czasu mamy się zwinąć i przygotować do zdania całą dokumentację naszych manewrów. Mają nam za złe, że puściliśmy nawet jednego. Reszta odleciała, czym też nie są zachwyceni, ale przynajmniej tego nie mogą zwalić na nas.
Złapałam kolejne pudło i przewlokłam pod jej stolik.
– Jak Jurek i Zośka?
– Pokiereszowani, ale żywi. Już polecieli do szpitala wojskowego, podobno pobrać próbki z ran, w razie gdyby coś się tam miało rozwinąć – przegarnęła włosy obiema dłońmi, tworząc rozkudłany rudy kłąb symulujący kok. – Nie rozumiem, co jej odbiło.
– A rozumiałaś cokolwiek, co robiła?
Wzruszyła tylko ramionami.
Trochę żal było czarnej cholery, bo przyzwyczailiśmy się do niej. Dość dziwne ze strony obcych, że wylądowali dokładnie na niej – żywa istota, jakby nie było – kiedy już odpędziła Jurka i Zośkę z ich wyznaczonego punktu.

Obcy, kiedy już zdołaliśmy się z nimi porozumieć i kiedy nasze pytanie doczekało się swojej kolejki, zamrugali ponoć wielkimi oczami i przyznali, że zupełnie nie rozumieją. Nie lądowali na ludziach i zwierzętach, bo kiedyś zaindukowali tutaj przez przypadek jakiś kult i mieli poczucie winy wobec biednych wiernych, którzy zbierali się w świętych gajach i na polankach. Jednak kiedy podchodzili do lądowania tym razem, ich czujniki nie zarejestrowały niczego na tym kawałku pola, więc spokojnie dokończyli manewry.
Całym celem ich wyprawy było, jak stwierdzili, wyjaśnienie miejscowym, że nie są bogami. Byli uszczęśliwieni zapewnieniami ze strony naszych polityków, że nie czujemy się urażeni i że poradziliśmy sobie z tym zagadnieniem jakiś czas temu.
Wygląda na to, że ich odmiana komisji etyki w oddziałach zwiadowczych dotarła do raportu z Ziemi i, w panice, kazała wystawić całą flotę, która poleci i naprawi tragiczne skutki nieostrożności członków poprzedniej wyprawy. Ponieważ biurokracja na każdej planecie jest sprawą raczej powolną, w sumie zajęło im to nieco więcej czasu, niż się spodziewali.

Po przesunięciu wielkiego, różowego, kudłatego mecha, znaleziono szczątki czarnej hieny. Wyraźnie została złapana w trakcie morfowania, bo widać było częściowo ślady po szczeniaku.
Pobrane próbki poleciały do Moskwy i Londynu na analizę. Obcy również zebrali kilka i zamknęli się w swoim laboratorium na kilka godzin. Kiedy już ich dowódca wyszedł, trzymał się blisko robota-lądownika i był sam.
Strażnikowi, pilnującemu polany, oddał plik dokumentów i poklepał go po łokciu. Zamrugał wielkimi oczami na czubkach grubych czułków i wycofał się z powrotem.
– Mamy nadzieję, że sobie poradzicie – zatrzeszczało jego pudełko tłumaczące. – Odwiedzimy was niedługo.

Ci inni obcy też byli cierpliwi. Tylko że ich mechy miały macki.

Written by Srebrna

2014/12/27 at 02:33

Posted in Originals

Tagged with , , , ,

Why characters should sometimes do something

with 2 comments

Or why they should not. And on a various ways of speaking.

I’ve gone on a FF reading binge again, this time diving deep into the “X-Men: The Movie” category on FFNet, and I’m coming up with some pearls of wisdom. Feel free to ignore, criticise or simply glare at me for my audacity of trying to lecture others while my own style is still limping sometimes.

To the point:

Pearl 1: Make your characters do something.

What bugs me sometimes is that these poor guys in the stories only walk, sit, stare and speak. Really, people. Sometimes the girls sigh. From time to time someone screams.

Correction: Make them do something that makes sense AND is connected to what they did before.

What I mean is that the characters are people. They should do stuff, even when they are discussing weather or planning a strategy. Make them pick their noses when they forget themselves, roll their eyes, tap fingers, snort, yawn, blink, even stomp around in a fit of nerves. Just make sure what they do is more or less consistent with the context (don’t make a girl yawn and then be bright and sunny in the next sentence OR make someone sit down as a picture of serenity and start screaming out of a blue – of course not applicable if you’re describing a mental asylum).

Paying attention to what they say, the faces they make, the movements around the room/table/field will make the story more fluid and more connected and not just a bunch of disjointed paragraphs.

Also, don’t make your characters do things totally out of character (unless you lampshade it properly by someone else commenting on weird behaviour). Try to redo or describe better necessary weirdness. One of the most common means of furthering the story is someone (preferably a young lady) running out of the room/house and collapsing by the nearest bench/pond/window for our hero to save her or whatever is on his agenda. Make sure her behaviour, EVEN IF DISTRESSED, makes sense.

Yeah, I’ve written a “run out, fall down, be almost ravished” scene myself. When I was 16. It seemed like a good idea at the time and I had no other way of making Her see Him finally. Which was a totally lame way of progressing the events, now that I re-read it.

Pearl 2: Don’t make them do single-action, separate things.

Don’t fill in every gap in dialogue by someone doing a separate action.

“Ugh” she said.

He walked to the mantle.

“I’m not very sure” he said.

He picked something up. He turned it around and put it back on the shelf.

“I’m very sure” she said.

She stood up. She threw blanket behind the sofa.

You see? Awful. Like something from a kid’s book. Make longer sentences. Make things connected with each other. “She stood up, throwing the blanked behind the sofa she’d just vacated” makes this description much more dynamic.

Pearl 3: (from a recently-read P&P fanfic)

For God’s sake, whatever you do, don’t let them run into a soliloquy.

When they talk, let them talk, and by this I mean exchange information. If one person just blurts all their innermost thoughts in a 4-paragraph soul-searching and mind-wrenching expose, all others would normally flee or faint. Don’t make them do this. Let them have a bit of dialogue.

In the case of this specific story, Wickham spewed the whole “Darcy sucks” story in the VERY FIRST SENTENCE to Elisabeth. Well, PARAGRAPH, not a sentence.

Now, monologues are OK. if you’re a Danish prince (and even then they are a bit pathetic), but for normal people (with normal fiancées) it is not the preferred method of communication. The preferred method is, in fact, the exchange of ideas. You say something, I answer/comment, you do something, I open my fan, you stomp, I criticise and so on and so on. Mix a bit of movement into the dialogue and let it be an actual dialogue and not an exercise in a debate club.

Written by Srebrna

2014/07/24 at 00:04

[PL] Dzień z życia studenta oxenfurckiego

leave a comment »

Obudził go potężny ból głowy, którego nijak nie dało się zignorować. Po chwili rozważań doszedł do wniosku, że głowy jednak nie da sie odkręcić, więc powrót w słodki sen nie wchodzi w grę. Uniósł się trochę, przypłacając to bohaterstwo zawrotami głowy i nagłym zamgleniem wzroku. Kiedy już zaczął widzieć wyraźnie, jednym z pierwszych widoków jakie ujrzał było nagie, krągłe ramię, wystające spod przykrycia, którym i on był otulony przed chwilą. Ramię przywodzące na myśl jakieś słodkie chwile (wiadomo, nieładnej czy drętwej by sobie nie brał), poprzedni wieczór, mocno zakrapiany winem (pewnie, na trzeźwo dawno nie szedł spać).
Moment, moment… Jak ona może mieć na imię… Nie, Darya nie, ona poleciała na tego, no… A, mieszkał przy porcie. Straszny smród. Nie, nie ona. Annika. Nie, Annika wróciła do domu w zeszłym miesiącu, jak ją znaleźli w bibliotece, palącą tytoń. Ohydny zwyczaj.
Marijka. Pewnie Marijka. Ale Marijka sie do mnie nie odzywa, z powodu Anniki… Ech…
Podrapał się po karku, patrząc na chmurę czarnych włosów, która kryła poduszkę.
Ha! Julietta! Na pewno Julietta! Julietta ma takie sliczne czarne loki… Ale nie, ta tu nie ma loków. Echhhh… Annabel? Josika? Alia? Nora…? Nie, Nora nie, Nora w życiu nie poszłaby do łóżka z pijanym… Erm… Kto może to być…?
Usiadł na posłaniu, wpatrując się w okno. Nagle jego wzrok zahaczył o lutnie stojące pod oknem. Uf. Dwie lutnie. Czyli przynajmniej ktoś z naszego wydziału… Ale jeżeli nie mogę sobie jej przypomnieć, to pewnie jakaś pierwszoroczna, i teraz będzie się za mną pętać całymi dniami… Nie, na wszystkie muzy, to straszne. Nigdy, pamiętaj, Lik, nigdy nie zadawaj się z panienkami z pierwszego roku… One są takie sentymentalne i romantyczne!
Przełknął i ostrożnie szturchnął nagie ramię.
– Lik, ty głupku! Miałeś mnie obudzić ze świtem! – burknął Josan, pocierając zarośniętą szczękę. – Ale nie wierzyłem w to, bo tak żeśmy wczoraj popili, że usnąłeś jak się tu tylko wywlekliśmy i chrapałeś jak krowa. No i czego się tak na mnie gapisz…?

Written by Srebrna

2014/06/23 at 03:43

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , ,