My fanfiction and other random ramblings

Srebrna, Skald Arkadii (and thoughts on writing)

Archive for the ‘Originals’ Category

Dragon’s prisoner

leave a comment »

His armour shone in the sun, his horse was stomping his fore leg in a very military fashion and the whole picture looked like something taken straight from a tournament at her father’s castle. She sighed at the way he moved across the green at the foot of her tower and opened the window.

“FAIR MAIDEN!” he cried, his lungs obviously well-trained in voicing his orders in battle. “FEAR NOT! FOR I AM ARRIVED TO SAVE YOU FROM THE FOUL BEAST THAT HAS IMPRISONED YOU HERE!”

Read the rest of this entry »

Written by Srebrna

2019/04/13 at 17:27

Posted in Originals, Others

Strictly Professional

leave a comment »

“This jury now calls Glenda McTavish, also known under her professional pseudonym of ‘The Fairy Godmother’. Ms McTavish stands before us accused of multiple cases of impersonation, manipulation of public plebiscite, kidnapping, mobbing, theft and, finally, witchery. We will be hearing witnesses to these deeds over the duration of this day and the following ones until such time as either the accused one admits she had been in the wrong and recompenses her victims accordingly or it is proved beyond all doubt that the accused had nothing whatsoever to do with the crimes listed.”

The guardian of the court chamber smashed the bottom of his staff three times against the stone tiles of the floor.

“Glenda McTavish!” he announced, as a plump, jolly-looking woman in an orange jumpsuit was walked to stand in front of the judge, guarded by two well-built young men in uniform.

“Please state your name for the protocol.”

“Glenda Alberta Augusta McTavish.”

“Please confirm, in your own words, what is your understanding of the topic of today’s proceedings.”

“I am accused of multiple crimes that had been perpetrated on various people of this kingdom.”

“And how do you plead?”

“Not guilty, your honour.”

“You do understand the seriousness of the charges laid against you?”

“Well, your honour,” she smiled serenely from under her lacy, frilly cap. “If I tell you I understand, and I do not know what I should know, what will it change? I will still be honest and you will still get the wrong answer.”

The man behind the large table squinted.

“Very well. One case of being an accessory to impersonation. One case of interference with royal succession. One case of distributing potentially poisonous plants to minor children. Nine confirmed cases of impersonating a prophet or claiming to have prophetic abilities. Seventeen cases of interfering with already promised engagements. Two confirmed cases of affecting a child’s appearance for no obvious reason. Two confirmed cases of gifting children with actual, openly-stated misfortune. There is at least a score of lesser charges laid at your door, each amounting to at least a year in gaol. However of the major charges, they can cost you a lot, Ms McTavish.”

“I see, your honour. Am I allowed to say anything to my defence? I would not like to be judged in contempt of the court.”

“You may, Ms McTavish, but be brief about it.”

He sat back, looking down at the wrinkled face that twisted up in concentration.

“I admit to having perpetrated these actions,” she said, and the room behind her started booing her. “I admit. But I do not agree that any of them had been an actual crime. All that you have listed has been done in order to deliver alms to the ones who needed them and correcting wrongs that had been done to the suffering ones.”

She looked up and the judge found himself smoothing out the frown that usually marred his forehead.

“Very well. Let’s go through the list and you can explain everything to us step by step. If that will be fine with you?

The woman nodded slowly.

“For the record, please state your acceptance aloud.”

“Yes, that will be fine with me,” she sighed.

“You may sit, Ms McTavish. It is not the task of this court to torture the people giving statements, even if they are the suspects. Very well. Comfortable?”

“Yes, your honour,” she said simply, sighing again.

For a person her age she certainly looked well.

“First case we have on the list is the fact that you had aided in an impersonation of a noble-born woman, aiding a… scullery maid to gain social advancement through the means of unscrupulous deception, forgery and plain trickery, perpetrated upon the highest born of that land. Now, what say you?”

“I say, if what you are alluding to is the case of Ella, the cleaning girl, named by her family for the task she did the best, ‘Cinderella’, that this was a case of a specific contract that I had been sent to fulfil and I can only claim that I did the best that I could for my client. He wanted a wife that would have no links to the local nobility or even gentry, no hangers-on in the family to feed off her and have mind open to the opportunities granted by her elevated station.”

There was a sound of unrest in the chamber, so he signalled for order and turned back to the kindly-smiling woman in the witness chair.

“Are you claiming that this had been a business arrangement?”

She sighed yet again, as if impatient.

“Of course it was! There is a contract that the side who seeks my services signs and it delineates in detail what they wish to achieve and what conditions they put as to the completion of the deal. How else could I work? I’m not in the business of straightening everyone’s messes.”

“But that would mean that the prince… I mean, His Royal Highness…”

“Knew perfectly well who he was marrying. The whole glass slipper trick was part of the agreed communication. He knew perfectly well which house to go to and where to demand to be shown all young ladies living there. After all, how many girls are there in the capital itself with this shoe size? It would be absurd as an actual means of identification.”

“Are you claiming then that… the heir of the kingdom…”

“Had availed himself of my services as a matchmaker. Indeed. I even have the letter of thanks he had sent me on their first anniversary.”

He frowned and looked at the long list of similar accusations that had been collected by the officers of the court and a variety of more and less shady personages from the local constabulary.

It was going to be a long day.


It was. As the interrogation of the suspect – or rather, an interview with the shrewd local businesswoman – progressed, people kept changing in the chambers. To nobody’s surprise at all, most of the people slotted to be witnesses against her quietly slunk away before their turn could even come, and journalists of varied kind appeared, taking down her words, keenly attentive to the details pertaining to the high and mighty of local society, eyes open for the tiniest suggestion of a scandal.

There was a slight frisson of excitement when the discussion turned to the two specific royal children that the woman had, as she had claimed, gifted with misfortune, but her answers were so dispassionate and calmly stated that nobody could fault her in her reasoning.

“I went with the newest trends in child-rearing,” she smiled tiredly. “Children should not be isolated from the realities of the wold surrounding them and should know from their first steps that the world is out there, waiting to hurt them. I didn’t actually give them anything specific, but simply told so in front of their families. This way they would blame at least the minor accidents on me and yet would not pack the children away in cotton wool and wrap them in soft covers – they’d know that some pain and some unhappiness is a crucial part of the growing process.”

“You read the new publications on child minding then?” he asked idly. “I would assume, at your age…”

“Young man, at my age and with my profession, I am practically required to be up to date with the theories put forward by the modern scientists. Your honour.”

He dearly wished he could ask her for her favourite lemon biscuit recipe. He was quite sure she was one of these grandmas who baked for their favourite grandchildren.

But he remained professional, as one does in such cases, and continued with the list.

“Item the thirty-eighth, the…” he frowned at the paper and looked up to check with the court secretary. “The singular case of teaching young children how to operate heavy… Excuse me, who had put it on the list?”

“Ah, I did, sir,” a young officer from the local municipal force rose from his place. “I had been on the team that responded to the initial call for support in the case that resulted from this… inopportune knowledge sharing on the side of the accused.”

“And what did the accused have to do with the case you mention?”

The young man stood there, cringing in his spot like a victim of an overly long queue to the privy.

“It was a case of the late widow of the baker Thomas, the one who used to live in the woods a few leagues from our town. It seemed that she had been keeping some servant children who had been given instruction by the accused as to how the heavy oven door is operated and thus, in the process of practising these skills, had pushed the late widow Thomas inside and closed the door upon her. As the job training should be, by law, provided solely by the members of relevant guild, society or worker’s union, the accused Ms McTavish had broken the regulations pertaining to these and so should be prosecuted for that infarction, being as she is unlicensed in the profession of baking.”

The constable certainly looked triumphant at his pronouncement. It was obvious to the judge that the young man’s grandmothers had been stingy with sweets when he was a child.

“Very well. This is a complicated matter and so would need to be heard in front of the guildmasters of the town, too, but I’d like to first give Ms McTavish the chance to explain herself, for the record.”

She was already shaking her head.

“These poor, poor children,” she heaved another sigh. “She left them with no instruction at all. She might have been the widow of the Guildmaster and so accepted as a member of the Bakers’ Guild, and I am all for the emancipation of women and acceptance in the craft community, but there are some who abuse that rule and so did widow Thomas. To put it frankly, she knew only how to bake one thing – and that was her world-famous, construction-grade gingerbread. She always overheated the oven and so anything else came out of it less than edible… or, to be frank, more on the ‘scorched’ side of the ‘well-done’ scale. And she never taught the children any kind of work safety rules! She even caged one of them – for his own good, she claimed – but what kind of a solution is that? I thought we were moving towards more modern ways of managing unruly children than chaining them to the wall or locking them in a broom closet.”

“Well,” he frowned and tongued the spot where one of his incisors used to be – the one he had lost in an uneven battle with a piece of widow Thomas’ world-famous gingerbread. “I think we can put this one under ‘household instruction of minors’ which is an acceptable action for any adult to take when faced with a child exposed to dangerous conditions, I hope we can agree to that,” he looked from over his glasses at the court secretaries and the young constable. “Is there anything else?”

Nobody made a sound.

“Very well then, Ms McTavish is free to go – I only ask you not to leave the town boundaries, in case there are any points raised by the officers of the court based on the testimony you have provided.”

She rose slowly, stiffly and a bit shakily even.

“Thank you, your honour,” she smiled at him kindly. “I will have my lemon tart recipe sent to your wife tomorrow morning.”

Written by Srebrna

2019/04/10 at 23:19

Posted in Originals

Legendy Miejskie – Dzień Ziemi

with one comment

Kasztanowce miały swoje znaczące miejsce w systemie miasta, podobnie jak topole czy lipy, więc łatwo się było między nimi ukryć wytrawnemu wywiadowcy. Nieco ciężej mieli przedstawiciele mniej popularnych gatunków, podobniejsi miłorzębom czy platanom, mniej spotykanym w parkach. Jednak i oni nie zwracali na siebie uwagi aż tak, jak pewien pechowiec, który zawędrowawszy do Warszawy w poszukiwaniu współplemieńców odkrył, że palma na Rondzie De Gaulle’a jest tworem ściśle sztucznym. Ponieważ ciężko by mu się było zamaskować w przyulicznych zieleńcach, zwykle bytował w Łazienkach, gdzie niejedno można było schować.
Późną nocą jednak nawet strażnicy parków i policjanci nie patrzyli zbyt uważnie na korę czy koronę, więc można było się zebrać na naradę i uzgodnić reakcję na bieżące wydarzenia polityczne. Nieczęsto zdarzała się taka frekwencja, żeby podjęta decyzja ściśle obowiązywała wszystkie odłamy, podgrupy i gatunki, ale w czasach największego kryzysu i najrzadziej widywani wyciągali korzenie ze zbocza Monte Kazurro i powoli, ostrożnie, przepełzali w centralniejsze rejony miasta.
Ogród Saski był szczególnie wygodnym miejscem spotkań, ale tylko do momentu, kiedy zaczęli się w nim pojawiać nocą gracze – najpierw Ingress a potem Pokemon GO wygnały stada młodych ludzi z telefonami na ulice, do parków i w najgorsze zakazane zaułki. Niestety, byli oni, mimo wpatrzenia w ekraniki, dość spostrzegawczy i niespodzianki w postaci zagajnika dębów w miejsce polanki zwracały ich uwagę.
Szczęśliwie wariactwo telefoniczne nie obejmowało niektórych zamkniętych przestrzeni, więc ogród klasztorny okazał się być idealnym wyjściem dla grupy poszukujących miejsca na naradę.
“Nie możemy tego tak zostawić” powiedział Kolec ponurym głosem i wyskubał sobie z korony kolejną wiewiórkę. “Oni tam giną.”
“Moi kuzyni. Moi bracia” Łusek trząsł się jak jakaś osika, a nie przyzwoity świerk. “Bandyci, rżną jak leci, przy gruncie, bez patrzenia. Obozujący pod Puszczą zdołali wyprowadzić kilku, ale cóż te dzieci mogą…”
“Musimy to załatwić u źródła” Lipnik wyciągnął z dziupli składany plan miasta. “Tu. Wawelska.”
“Od razu było wiadomo, że z nim będą jakieś problemy” Łusek zgrzytał. “Ale nieee, nie ma się go co czepiać, takie ma ładne nazwisko. No to macie, ładne nazwisko, ech. Nawet ludzie już sobie z niego dowcipkują.”
Westchnienie potoczyło się przez całe zebranie.
“Czy mamy konsensus?” zapytał Lipnik swoim łagodnym głosem.
Mniej czy więcej entuzjazmu w tych głosach było, ale żaden nie odezwał się przeciw koncepcji Lipnika.
“Na pohybel!”
“Na ratunek Puszczy!”
“Na Isengard!”
“Kretyn, to nie ta bitwa!”
“Na Ministerstwo!”
“Za dużo komiksów w diecie przywódcy…”

Written by Srebrna

2018/05/29 at 23:20

Posted in Originals

Tagged with

Legendy miejskie – Spod mostu

leave a comment »

– Punkt trzeci zebrania – zazgrzytał Otoczak. – Skalnik.
– Co ze Skalnikiem?
Otoczak wzruszył ramionami, wzbijając niedużą chmurkę pyłu.
– A co ma być? Znowu asfalt żre, głupek.
Dookoła stołu rozległy się chrzęszczące chichoty.
– Musimy coś z nim zrobić – dodał. – Jeżeli pozwolimy mu się znowu stoczyć, to nie dość, że spowoduje kolejne osunięcie na Trasie W-Z, to jeszcze może się okazać, że ktoś go zobaczy. I co wtedy, dalej będziecie się śmiali? Ujawnienie jednego z nas oznacza niemal bez wątpienia ujawnienie wszystkich.
Mika poskrobał się błyszczącym pazurem po nosie.
– A jakbyśmy go tak… – zakaszlał, wypluł coś na kształt gniazda ptasiego i znowu zakaszlał. – Nie można go, dajmy na to, przekwalifikować?
Otoczak spojrzał na kolegę z politowaniem.
– Na co chcesz, dajmy na to, przekwalifikować Skalnika?
Mika beknął i wypluł jeszcze kilka gałązek.
– Cholerne latające szczury, tfu. A nie wiem na co. Na gargulca. Duży nie jest. Przeniesiemy go na praską stronę i postawimy na jakiejś kamienicy. Nikt nie zauważy, tam co chwila jakieś remonty są.
– Ale remonty na Pradze oznaczają zwykle demolowanie ozdób, a nie dodawanie nowych – zauważył Żyła. – A już na pewno nie takich rozmiaru Skalnika.
– Poza tym jak go tam zostawimy, to za rok go ktoś oklei styropianem – dodał mały Granit. – A wtedy to już będzie całkiem wstyd. No i nie będzie mógł przyjść na żadne zebranie, bo zostawi dziurę w ociepleniu.
– Słusznie młody mówi – Żyła poklepał Granita po ramieniu, aż żwir się posypał. – W Krakowie tego próbowali i potem była afera, bo pół fasady poszło, jak się jeden nieostrożnie ruszył.
Mika syknął na wspomnienie o Krakowie. Za dużo gołębi.
– Czyli musimy poszukać innego rozwiązania – Otoczak postukal palcem w blat. – Czy mamy jakąś wolną miejscówkę na mieście, gdzie można by go było tymczasowo osiedlić?
– Łazienki?
– Wszystko zajęte, tam młodzież ćwiczy.
– Kamionek?
– Za blisko fabryki. Jeszcze pomyli czekoladę z asfaltem i dopiero będzie siara na pół miasta.
Zapadła cisza, z rzadka przerywana czyimś skrobaniem.
Granit skrzywił się, aż mu mech odpadł z jednego policzka.
– Jest jeszcze jeden mostek, ale to będzie kawał roboty, żeby go tam przeprowadzić. Środek miasta i w ogóle.
Otoczak ożywił sie nieco.
– No? Gdzie? Jeżeli tylko rozmiar większy niż kilka desek nad rowem…
– Mostek przy Wyścigach.
Cisza była jeszcze cięższa niż poprzednio.
– No kurde no! Jedyny wolny mostek w mieście!
– Ale…
– …nad Smródką?
Otoczak przetarł twarz obiema dłońmi.
– Nie bardzo możemy wybrzydzać. Granit poddał jedyną sugestię jak na razie. Nie ma zbyt wielu innych opcji, a to jest dobre, stabilne miejsce. I uczęszczane. I nad wodą, a Skalnik jest konserwatysta. Przecież jakby był chociaż odrobinę bardziej elastyczny, to już byśmy mu oddali jakąś kładkę nad Jagiellońską, albo co. Ale on jest taki, że, no, musi mieć wodę.
– To w Smródce to nie woda – zauważył uprzejmie Mika.
– Weźcie mu powiedzcie, żeby się zamknął, albo mu walnę – warknął Granit. – Chcesz, żeby Skalnik to usłyszał i oprotestował? Chcesz żeby dalej żarł asfalt z Trasy? To gadaj tak dalej, palancie jeden. A potem chodź i marudź, że się facet ludziom na oczy pcha. Ja wiem, tak. Honor trolli wielkich wiślanych mostów. Ale mostów na Wiśle nie ma tyle, żeby dla wszystkich wystarczyło i Skalnik albo się przeniesie nad cholerną Smródkę, straszyć tramwajarzy, albo go wyprawimy w dół Wisły żeby szukał jakiejś kładki w szuwarach. Ja wiem, on jest dobrym, starym, warszawskim trollem z tradycjami. Ale jego most już nie istnieje od dobrych trzydziestu lat i Skalnik musi się z tym pogodzić.
Otoczak westchnął, wydychając trochę piasku.
– Czyli wniosek z punktu trzeciego. Skalnik, troll spod Mostu Syreny, zostaje oficjalnie przeniesiony na pętlę Wyścigi. Ochotnicy do przeprowadzenia akcji nocnej w przyszłą środę zgłoszą się do mnie po zebraniu. Trzeba będzie opracować trasę przejścia, proszę tylko o sensowne propozycje. Nie, nie pojedziemy tramwajem.
Granit zrobił obrażoną minę, czując na sobie ciężki wzrok Otoczaka.
– Punkt czwarty. Ktoś wyżarł dziury w ostrogach po praskiej stronie. Który idiota…

Written by Srebrna

2017/11/23 at 01:54

Posted in Originals


leave a comment »

“Stalówki” to mój własny (nie-pochodny) pomysł. Co prawda napędu wystarczyło mi na obgadanie tego nieznacznie na ircu z pomocną duszą oraz napisanie takiego kawałka, ale może coś jeszcze się z tego wykluje. Na razie wrzucam tak jak jest.

Fjikka siedział na twardym krześle w salonie krawieckim Salvatta i nerwowo poprawiał krawat. Jego strój ceremonialny – który, bardzo praktycznie, po odjęciu kilku detali mógł pełnić rolę odzienia wieczorowego – już wisiał, w pokrowcu, przy jego łokciu.
Ianny suknia właśnie była oznaczana w celu dokonania na niej ostatnich poprawek.
Ianna popełniła niewybaczalny błąd i urosła o kolejną grubość dwóch palców od czasu ostatniego mierzenia. Szwaczka nie kryła swojego potępienia dla tak nieuprzejmego zachowania.
– I znowu trzeba brzeg poprawić – mamrotała właścicielka zakładu – a nie można było przestać rosnąć, a? Od kiedy zaczęłyśmy szyć tę suknię już prawie cała dłoń różnicy wzrostu! – pociągnęła za lewą część spódnicy. – Dodamy na dole płaską falbanę i malutka koronkę, powinno wystarczyć bez przeróbek. A potem się koronkę odejmie i będzie do chodzenia…
Fjikka przewrócił oczami. Do chodzenia. Tak jakby smarkate Stalówki bywały gdzieś, gdzie taką kieckę da się pokazać. On w swoim surducie mógł bez wzbudzenia zainteresowania pojawić się na kolacji u swojego promotora albo na spotkaniu z poważniejszym klientem – co czyniło wielu młodych skrybów – niestety suknia Ianny, nawet po obrabowaniu z koronek, błyskotek i cekinków, nadawała się raczej do teatru albo na przyjęcie z tańcami. Do sytuacji profesjonalnych jego przyjaciółka i tak zamówiła już była kostium w odpowiednio poważnych kolorach.
– Fjik, powiedz, czy teraz jest wszystko równo.
Otrząsnął się z rozważań o strojach – ich główny temat rozmów przez ostatni miesiąc – i przyjrzał stojącej przed nim dziewczynie.
Granatowy, atramentowy aksamit, lamówki i tasiemki na gorsecie z nieznacznie jaśniejszego materiału, białe koronki na wszystkich wykończeniach… Wszystko zgodnie z tradycją. I Ianna wyglądała w tym całkiem nieźle, mimo marudzenia i krytyki ze strony właścicielki zakładu.
– Jest w porządku – mruknął – wyglądasz jak wielki kleks.
Sekundę później robił unik przed lecącym w jego stronę niebieskim, safianowym bucikiem.
– Głupol.


Ceremonia dyplomowa ciągnęła się w nieskończoność. Każdy absolwent był wzywany na podium, gdzie jeden z profesorów odczytywał jego oceny i – niekiedy – specjalne osiągnięcia lub zasługi, a następnie wręczał mu – lub jej – naszyjnik ze stalówkami odpowiadającymi zasługom.
Zwykle były to po prostu stalówki prawowicie zużyte przez studenta w ciągu trzech lat nauki, ale w szczególnych przypadkach dochodziły do tego ozdobne specjalne stalówki za zasługi.
Wielu wchodziło w swoje dorosłe życie z jedną lub dwiema stalówkami – to ci, którzy pracowali pilnie, ale nie przesadzali z poświęceniem, ograniczali aktywność na uczelni i umieli zająć się życiem po zakończeniu zajęć. A przynajmniej tak siebie opisywali.
Inni, jak Fjikka, mieli mieć na swoim naszyjniku dwie zwykłe stalówki i jedną lub dwie specjalne, profesorskie.
– Nandraoles, Fjikka – zagrzmiał profesor historii wspólczesnej, który przejął prowadzenie ceremonii w okolicach litery “L”.
Poprawił surdut, wciągnął powietrze, uśmiechnął się nerwowo to Ianny i pomaszerował w stronę stopni, które miały go zaprowadzić przed mównicę.
– Panie Nandraoles – profesor Kukkitin przywitał go i zajrzał do przygotowanej przez sekretarkę rektora ściągi. – Pańskie zasługi w dziedzinie organizacji życia społecznego naszych studentów i dodatkowych, pozarozkładowych zajęć, które tak pomogły młodszym słuchaczom we włączeniu się do społeczności, spowodowały, że grono profesorskie uznało pana godnym otrzymania dwóch dodatkowych stalówek. Jednak pewne względy podyktowały decyzję, w efekcie której otrzyma pan tylko jedną.
Po sali poszedł szmer.
Od tygodni wiadomo było, że Fjikka, główny animator ruchu “zaopiekuj się”, czołowy sternik imprez studenckich – bezpiecznych i niskoalkoholowych – i aktywator najbardziej aspołecznych elementów na trzecim roku, ma dostać dwie stalówki. Dwie specjalne i dwie jego własne dawały mu status równy skrybie pracującemu zawodowo od trzech lat.
Znienacka “profesory” wycofały się z nieoficjalnej obietnicy.
Co mądrzejsi, w tym sam Fjikka, szybko opanowali gniewną reakcję. Skoro Kukkitin wspomniał o pewnych względach bez podania bezpośredniej przyczyny a jednocześnie w ogóle o tym napomknął, to musi w ten sposób dawać coś do zrozumienia. Po pierwsze, jak wywnioskował Fjikka, wykonując ćwierć obrotu w stronę widowni i podnosząc swój naszyjnik, Kukkitin był przeciw. Gdyby był za, po prostu wręczyłby ten naszyjnik, nic nie wspominając o planowanych dwóch stalówkach.
Po drugie, ktoś usiłował rozegrać z użyciem jego naszyjnika jakąś lokalną wojenkę – Fjikka ukłonił się krzesłom profesorskim z tyłu sceny, a następnie uścisnął Kukkitinowi dłoń. Mrugnął do staruszka i nieznacznie wzruszył ramionami, wskazując – mając nadzieję, że tak jego wiadomość zostanie odczytana – że nie wini go za to, co się stało.
Miał szczerą nadzieję, że ktokolwiek, kto usiłował coś ugrać na obniżeniu jego statusu, poczuł się usatysfakcjonowany. Niewielu absolwentów mogło sobie pozwolić na utratę tych dodatkowych, premiowych stalówek.
Ianna, na przykład, też miała obiecane dwie. Miał szczerą nadzieję, że cokolwiek to było, chodziło głównie o niego.

– Jedna – powiedziała wypranym z emocji głosem. – Jedna stalówka.
Siedzieli na podłodze w jego pokoju – współlokatorzy wykazali odrobinę taktu i zostawili ich samych – patrząc tępo na łańcuszek z zamocowaną jedną stalówką.
– Czy to na pewno twoja? – zadał w końcu dręczące go pytanie.
Obróciła końcem palca kawałek metalu.
– Moja, jest “I” wyskrobane od spodu.
– Zastanawiam się, co zrobili z drugą.
Wzruszyła ramionami.
– Jak znam mojego pecha, to ktoś ją zgubił. Jeżeli, całkiem przypadkiem, jednak się znajdzie, to przecież nie ma na nią dokumentacji.

Pech polegał na tym, że opiekun, z którym grupa Ianny zaczynała naukę, zmarł w połowie ich drugiego roku. Całość jego papierów, wszystkie podpisane odbiory stalówek i poświadczone stopnie zostały przejęte przez nowego prowadzącego, który na wstępie postanowił je zweryfikować.
Ofiarą bałaganu, który nastąpił po “weryfikacji” ocen 40 osób padła – między innymi – pierwsza stalówka Ianny. Nikt nie mógł twierdzić, że to była premedytacja, ale córki szewców, krawcowych, kowali, garbarzy i garncarzy wiedziały bardzo dobrze, co się stało z ich dobrymi ocenami, zaświadczeniami o pracy wieczorowej, odznaczeniami za konkursy i, właśnie, stalówkami. Sądziły jednak, że wszystko to zostało zarejestrowane w odpowiednim biurze uczelni i da się odnaleźć, odtworzyć lub zaświadczyć, że dana rzecz istniała.
Niestety dla Ianny i jeszcze trzech dziewcząt, które dostały znacznie obniżone oceny końcowe lub rangi, nie wszystko się znalazło.

Written by Srebrna

2016/03/23 at 00:12

Posted in Originals

Sekret Świętego Mikołaja

leave a comment »

Sekret Świętego Mikołaja

Jak on to robi, że w jedną noc objeżdża cały świat i dostarcza prezenty wszystkim dzieciom, które w niego wierzą?

Cóż, moi drodzy. Sekret Świętego Mikołaja jest taki, że to prawie wszystko bujda. Nie całkiem, ale prawie.


No to tak. Kiedy Święty Mikołaj zaczął tę całą akcję z dawaniem prezentów, skupił się na dzieciach, które czegoś naprawdę pilnie potrzebowały (albo i nie tak pilnie, ale nie mogły tego inaczej dostać). Nie był natomiast najlepszy z matematyki. Ocenił, tak mniej więcej, liczbę ludzi na Ziemi (z której znał głównie Europę) i w ten sposób usiłował wyliczyć, ile będzie musiał odwiedzić dzieciaków. Pomylił się w obu przypadkach.

Minęło kilkadziesiąt lat, a on zauważył, że chociaż próbuje dostarczyć prezent do każdego malucha, nadal zostaje bardzo wiele dzieci, które nie dostają nic.

I co zrobił? Stworzył pierwszą na świecie franczyzę.

Franczyza to jest takie coś, że jak ktoś ma świetny pomysł ale nie chce dłużej pracować albo produkować więcej, to sprzedaje innym ten pomysł i pozwala im używać swoich planów, szyldu, nazwy i czego tam jeszcze potrzebują, żeby mogli działać podobnie.

Święty Mikołaj znalazł różne bardzo miłe osoby, które też bardzo troszczyły się o dzieci i podzielił się z nimi pomysłem na rozdawanie dzieciom prezentów rozjaśniających sam środek zimy. Środek zimy zwykle jest paskudnym, ciemnym i zimnym czasem, więc każdemu przyda się coś miłego, żeby ten czas poprawić.

Tak też Mikołaj przygotował specjalne pakiety z informacjami, które zawierały plany i daty, ogólną rozpiskę kto kiedy co rozdaje oraz dostęp do fabryki zabawek. Pomógł też swoim nowym przyjaciołom w ustaleniu zakresu działań i sposobów pracy, jak w każdym dobrze zorganizowanym zespole. Nie byłoby przecież dobrze, gdyby jedno dziecko dostało dwie porcje prezentów, a inne zostało bez niczego.

Podzielili się więc terenem do odwiedzenia, mniej więcej według granic krajów (ale to się zmienia, więc nie byli dokładni) i Mikołaj mógł wreszcie odrobinę wyluzować, z miłym poczuciem, że kiedy on już pada na twarz ze zmęczenia, to ktoś inny – na przykład Kris Kringle – zabiera się do rozwożenia prezentów w Ameryce.

Okazało się, że pomysł z podziałem obowiązków był świetny, bo nie tylko doliczyli się, że na Ziemi jest więcej ludzi, niż się wcześniej spodziewali, ale też, no cóż, ludzi przybywa. Co roku były nowe dzieci do odwiedzenia i gdyby próbował sam zająć się dostawami do wszystkich tych wiosek i miast, to wiele maluchów byłoby zawiedzionych. Ale ponieważ inni przejęli część zadań – Sinterklaas (i Czarny Piotr), Father Christmas (który nie chce nikomu powiedzieć jak ma naprawdę na imię), Dziadek Mróz (znacznie lepiej od innych znosi długie podróże przez pustą Syberię) a nawet kilka Aniołków (które tego dnia zrywają się z chóru) – on nie czuje już aż takiego ciśnienia.

Jakoś koło 17 czy 18 wieku pojawiła się sprawa pewnych reform w fabryce zabawek. Problem w tym, że skrzaty są bardzo, bardzo tradycyjne. Mali kolesie, bardzo twórczy, bardzo kochani i wysoce inteligentni, ale bardzo źle znoszą zmiany. No wiecie, no. Nadal im się wydaje, że wszystkie prezenty dla dzieci z całej Europy zmieszczą się w jednym worku. Przyznam, jest to wielki worek, większy w środku niż na zewnątrz, ale nie jest bez dna! Nadal myślą, że w Finlandii jest mniej niż tysiąc dzieci. Oni… No serio, naprawdę nie są gotowi na zmiany.

Zastrajkowali, jak okazało się, że trzeba zrobić coś nowocześniejszego niż lalki-przytulanki i drewniane żołnierzyki.

Po dwóch miesiącach kłótni Święty Mikołaj dał sobie spokój, przebrał w cywilne ciuchy i pojechał na zakupy. Szczęśliwie miał zgromadzony zapas cennych metali i różne skarby znalezione w trakcie wypraw, więc miał co wydawać w jednym z pierwszych na świecie centrów handlowych. Podzielił się rozwiązaniem z przyjaciółmi i wszyscy zgodzili się, że skrzaty są zdecydowanie zbyt uparte, bo świat się zmienia a dzieci chcą czegoś bardziej skomplikowanego. Dzieci zmieniają się na pewno znacznie szybciej niż skrzaty.

No to co, chcesz wiedzieć, czemu pod choinką widzisz zabawki znanych marek? No własnie dlatego. Czasem, gdzieś, Święty Mikołaj zdoła komuś podrzucić lalę, pajaca w pudełku albo drewniany wózeczek wykonany przez elfy, ale przeważnie po prostu jedzie do supermarketu i kupuje co trzeba. Oczywiście w lecie, bo wtedy łatwiej jest o dobrą promocję, na której kupi się kilkadziesiąt pudełek LEGO, setkę latawców, tysiąc baloników i kilka skrzyń różnych elektronicznych przeszkadzajek.

Więc jak zobaczycie dużego faceta z wózkiem pełnym zabawek jakoś koło środka lipca, to odwróćcie wzrok. Nie dajcie mu poznać, że go zauważyliście. Jest strasznie nieśmiały.

Written by Srebrna

2015/12/23 at 20:39

Posted in Originals


leave a comment »

Obcy byli cierpliwi.
Trzeba im przyznać, wysłali jako forpocztę dość interesujące oddziały.
Strach, który powoli, z miesiąca na miesiąc, opanowywał Ziemię, miał wiele form.
Nasza lokalna forma wyglądała jak dobrze wyrośnięta, smoliście czarna hiena z psychotycznym uśmiechem Kota z Cheshire i wielkimi, żółtymi ślepiami. Po kilku godzinach w jej towarzystwie miało się wrażenie, że hieny z Króla Lwa to przyjemne i łagodne stworzonka.
Hieny z Króla Lwa nie były zmiennokształtne.
Nasza hiena – tak ją nazywaliśmy, mimo zaledwie miesięcznego pobytu na tej placówce – miała trzy formy, o których wiedzieliśmy. Wspominana już czarna bestia, potwór wyglądający jak pionowa kałuża czarnych macek i śluzu oraz słodziuśki, grubiutki szczeniaczek. Dwie pierwsze postacie znakomicie broniły się w razie ataku, a trzeciej zwyczajnie nikt nie miał serca skrzywdzić.
Cholera była nadzwyczaj inteligentna, aż podejrzewaliśmy ją o śladową telepatię.

Skończyłam właśnie spotkanie z kilkunastoma innymi sekretarzami obozów i zamykałam za ostatnim drzwi, kiedy poczułam na łydce ciepły, wilgotny oddech. Znaczyło to, że tym razem prezentuje światu szczeniaczka. Nie lubiłam żadnej z form – panicznie boję się psów, każdej rasy wyższej od jamnika – więc szczeniaczek też do mnie nie przemawiał. Patrzyłam jednak na niego uważnie, wiedząc, że dopóki patrzę, to się nie zmieni. Taki mały sekret ich fizjologii. Nie mogą nic zrobić, dopóki nie odwrócisz wzroku. Cóż, każde dziecko już teraz wie, czemu należy patrzeć uważnie na wszystkie mijane zwierzęta.
Zmiana trwała chwile, więc zwykle miało się niezerowe szanse na ucieczkę, a nasza hiena jeszcze nikogo tak naprawdę nie wykończyła. Tylko pokiereszowała kilku mniej uważnych strażników.
Jest jednak problem z oddaleniem się od niej, zwłaszcza jeżeli idzie te pół piętra za tobą. Pierwszy raz w życiu schodziłam tyłem sześć pięter. Ludzie idący niżej oglądali się z niepokojem, ale zamachałam, żeby się ulatniali, w razie gdyby czarna zaraza usiłowała skakać.
Prawie jej uciekłam. Niestety, była nadzwyczaj zwinna we wszystkich formach (po drodze cichcem zmieniła się w hienę właściwą, kiedy się potknęłam) i zdołała się wymknąć, zanim zatrzasnęłam drzwi. Zacisnęłam zęby i złapałam ją za skórę na karku, po czym żołądek mi się zbuntował, bo niespodziewanie zmorfowała na moich oczach, znów w szczeniaczka. Nie był on wcale od hieny mniejszy, za to grubszy i bardziej puchaty. Zaletę miał taką, że domorfowała mu obrożę.
Złapałam za obrożę i wepchnęłam skomlącego potworka z powrotem do korytarzyka. A potem to już było tylko otworzyć drzwi, wepchnąć szczeniaczka, zamknąć drzwi, otworzyć drzwi, wepchnąć szczeniaczka, zamknąć drzwi. Byłam gotowa przysiąc, że ona jest z rtęci. Albo żelatyny. Przesmykiwała się przez szparę w drzwiach, z której może mysz mogłaby skorzystać.
Patrzyła na mnie z wywieszonym ozorem, a z całej jej wrednej postaci emanowało jedno wielkie “co mi zrobisz”. W końcu poddałam się, zakładając że jeżeli chciałaby mnie zeżreć, to miała dość okazji przez ostatnie dwadzieścia minut, więc najwyraźniej się ze mną droczy. Jest zatem szansa, że dotrę na miejsce zbiórki cała.
Spacer parkiem przy ośrodku był zwykle dość przyjemny – ponoć dawniej bywały tu konferencje naukowe, na których frekwencja na salach dochodziła najwyżej do dziesięciu procent, bo uczestników nie dało się zagonić do budynku, jak już się rozpełzli po terenie. Tym razem jednak towarzyszyło mi urocze stworzonko, którego wzrok czułam jak fizyczny dotyk na plecach. Na dodatek raz na czas dobiegał mnie odgłos jakby zbiorowego strzelania palcami przez oddział znużonych pracą maszynistek, połączony z bardzo organicznym, wręcz śluzowatym dźwiękiem zasysania/przedmuchiwania – to hiena morfowała pomiędzy swoją postacią właściwą a hieną.
Nawet nie próbowała mnie dotknąć macką, co nie zmieniało faktu, że spacer był nader niekomfortowy.
Pod namiotem jadalni zgromadzili się już przywódcy okolicznych obozów, a Hania rozdzielała punkty kolejnym zastępom. Westchnęła na mój widok, lekko przewracając oczami, ale kiedy do namiotu wszedł za mną kłąb macek i amorficznych paszcz, pokiwała tylko głową ze zrozumieniem.
– Irena, wasza grupa będzie kursować pomiędzy sześcioma punktami na dużej polanie. Z wyliczeń wynika, że tam jest niskie prawdopodobieństwo lądowania, więc nie musimy mieć pełnej obsady, ale w razie czego wiecie, jak się rozstawić, żeby uzyskać dziewięćdziesiąt procent siatki.
Obcy wykonali już kilka prób lądowania. Szczęśliwie dla nas byli dość tradycyjni pod tym względem i trzymali się dat w okolicach przesileń, równonocy i tym podobnych. Astronomia przechodziła w tym roku niespodziewany renesans. Niestety dotyczyło to również astrologii, wróżbiarstwa, numerologii i innych nauk podejrzanych (zwanych przez praktykujących je “niezależnymi”).
Nasza misja opierała się jednak na tonach papierów dostarczonych przez zespół fizyków, astronomów i historyków, którzy skorelowali miejsca i czasy prób lądowania obcych z kilkoma dawnymi świętymi gajami (na przykład pod Wawelem) i kurhanami (pech, że w Nowej Hucie) oraz początkiem wiosny.
Mechy obcych, spadające znienacka prawie że na dzieciaki topiące pod Wawelem Marzannę dały podstawę do obliczeń i estymacji, które sprowadziły cały nasz szczep do tego parku na miesiąc przed Nocą Kupały. Mieliśmy tu czekać, w odpowiednim momencie wyjść w pole i stanowić blokadę.
Znów szczęśliwie dla nas, obcy mieli wyraźne opory przed lądowaniem na istotach żywych.
Patrzyłam na interaktywną mapę, na której Hania oznaczała najbardziej prawdopodobne – według komendy i naukowców – punkty lądowania. Nasza polanka miała kod zaledwie pomarańczowy, niskie ryzyko.
– Haniu? – ktoś z drugiej strony pochylił się nad mapą. – Czemu wszystkie czerwone punkty są ułożone w jednej linii?
Komendantka obozu wzdrygnęła się.
– Takie mam dane – zgrzytnęła.
Nikt nie mówił tego głośno, ale po miesiącu zabaw w terenie domyśliliśmy się, że prawdopodobne lokalizacje zostały wyznaczone zgodnie z przebiegiem linii geomantycznych. Oczywiście oficjalna dokumentacja zawierała kilometry kalkulacji i skomplikowanych objaśnień. Podejrzewaliśmy, że dlatego też podzielono teren na tak małe odcinki dla każdego zespołu – na naszym kawałku mapy ledwo dało się zauważyć, że najważniejsze punkty tworzą coś poza luźnym zgrupowaniem.

Czekałyśmy na naszej polance i marzły nam nogi. Czerwiec czerwcem, ale o piątej rano nigdy nie jest ciepło.  Szczęśliwie nikt nie upierał się przy tym, żebyśmy się jeszcze wystroiły w pełne umundurowanie, więc dziewczyny siedziały na zrolowanych karimatach w spodniach od dresu i polarowych kurtkach w kolorach szczepu i tylko nasze berety zdradzały jakąś konkretną organizację.
Rozwinęłam e-papier z mapą i zsynchronizowałam dane. Wciąż żadnych śladów lądowania w naszym sektorze.
– Myślę, że będzie cisza – westchnęła Anka. – Zawsze trafiam na te miejsca, gdzie nic się nie dzieje. Kiedyś spędziłam cały dzień na Białej Służbie i nikt nawet wody nie chciał. Jak pilnowałam przejazdów, to zawsze się okazywało, że była zmiana trasy.
– Kiedyś musi ci się trafić – pocieszyła ją Zenia.
– Szczerze mówiąc, wolałabym żeby to nie było dzisiaj.
No i nie było, przynajmniej nie dla nas.
Koło dwunastej nadszedł sygnał, że zaobserwowano w okolicach Skałki pierwsze próby. Tamtejsza drużyna, współpracująca z mnichami, rozstawiła się w pełnej siatce po okolicy, na tyle gęsto, że lądujący mega-robot nie zdołał znaleźć dość miejsca. Co ciekawe, nie przeleciał na drugą stronę i nie wylądował na bulwarach zaraz obok, mimo że tam nie stał nikt.
Po pierwszej nad lasem o pół kilometra od nas pojawiły się pierwsze punkty światła. Trzy utrzymywały się dobre dwieście metrów ponad koronami drzew, ale jeden powoli i ostrożnie zszedł jednak na tyle nisko, że przez lornetkę mogłyśmy wypatrzyć szczegóły.
Robot był lśniący, głównie na zawiasach, czy też stawach. Ogólnie humanoidalny, dwie kończyny dolne, dwie górne, coś jakby głowa. Na większej części powierzchni pokryty był jednak czymś dodatkowym, niezbyt wyraźnym. Poprawiłam ostrość lornetki.
Pokryty był gęstym różowym futerkiem.

– Jednak im się udało.
Hania patrzyła ze złością na mapę, na której główny komputer wykreślał już linie straż i teren ewakuacji.
– Już przyszła informacja z komendy, nie są zachwyceni. Za godzinę będzie tu grupa negocjacyjna ze specjalistami wojskowymi. Do tego czasu mamy się zwinąć i przygotować do zdania całą dokumentację naszych manewrów. Mają nam za złe, że puściliśmy nawet jednego. Reszta odleciała, czym też nie są zachwyceni, ale przynajmniej tego nie mogą zwalić na nas.
Złapałam kolejne pudło i przewlokłam pod jej stolik.
– Jak Jurek i Zośka?
– Pokiereszowani, ale żywi. Już polecieli do szpitala wojskowego, podobno pobrać próbki z ran, w razie gdyby coś się tam miało rozwinąć – przegarnęła włosy obiema dłońmi, tworząc rozkudłany rudy kłąb symulujący kok. – Nie rozumiem, co jej odbiło.
– A rozumiałaś cokolwiek, co robiła?
Wzruszyła tylko ramionami.
Trochę żal było czarnej cholery, bo przyzwyczailiśmy się do niej. Dość dziwne ze strony obcych, że wylądowali dokładnie na niej – żywa istota, jakby nie było – kiedy już odpędziła Jurka i Zośkę z ich wyznaczonego punktu.

Obcy, kiedy już zdołaliśmy się z nimi porozumieć i kiedy nasze pytanie doczekało się swojej kolejki, zamrugali ponoć wielkimi oczami i przyznali, że zupełnie nie rozumieją. Nie lądowali na ludziach i zwierzętach, bo kiedyś zaindukowali tutaj przez przypadek jakiś kult i mieli poczucie winy wobec biednych wiernych, którzy zbierali się w świętych gajach i na polankach. Jednak kiedy podchodzili do lądowania tym razem, ich czujniki nie zarejestrowały niczego na tym kawałku pola, więc spokojnie dokończyli manewry.
Całym celem ich wyprawy było, jak stwierdzili, wyjaśnienie miejscowym, że nie są bogami. Byli uszczęśliwieni zapewnieniami ze strony naszych polityków, że nie czujemy się urażeni i że poradziliśmy sobie z tym zagadnieniem jakiś czas temu.
Wygląda na to, że ich odmiana komisji etyki w oddziałach zwiadowczych dotarła do raportu z Ziemi i, w panice, kazała wystawić całą flotę, która poleci i naprawi tragiczne skutki nieostrożności członków poprzedniej wyprawy. Ponieważ biurokracja na każdej planecie jest sprawą raczej powolną, w sumie zajęło im to nieco więcej czasu, niż się spodziewali.

Po przesunięciu wielkiego, różowego, kudłatego mecha, znaleziono szczątki czarnej hieny. Wyraźnie została złapana w trakcie morfowania, bo widać było częściowo ślady po szczeniaku.
Pobrane próbki poleciały do Moskwy i Londynu na analizę. Obcy również zebrali kilka i zamknęli się w swoim laboratorium na kilka godzin. Kiedy już ich dowódca wyszedł, trzymał się blisko robota-lądownika i był sam.
Strażnikowi, pilnującemu polany, oddał plik dokumentów i poklepał go po łokciu. Zamrugał wielkimi oczami na czubkach grubych czułków i wycofał się z powrotem.
– Mamy nadzieję, że sobie poradzicie – zatrzeszczało jego pudełko tłumaczące. – Odwiedzimy was niedługo.

Ci inni obcy też byli cierpliwi. Tylko że ich mechy miały macki.

Written by Srebrna

2014/12/27 at 02:33

Posted in Originals

Tagged with , , , ,

[PL] Wiersze o Brokilonie

leave a comment »

No to jak jeden las Srebrnej, to i drugi. Długo byłam Przyjaciółką Brokilonu. Ciekawe, czy driady w lesie nadal używają emotów, które napisałam dla gildii driad.


Lat tysiace dzis szumia nad moja glowa
Lisci dywan sciele sie pod moje stopy
Cyt… Nie, nie wchodz tutaj za mna, niebezpiecznie
Nie wchodz, jesli zginac nie chcesz w Brokilonie

Gdy polujesz na mnie, poluj smialo w miescie
Czekaj pod Gildyi mojej bramy, w Athel
Czekaj, lecz gdy ujrzysz mnie kiedy nareszcie
Wiedz ze ukryc mam sie gdzie, czlecze slaby

Sledz mnie dlugo i wytrwale, wszak to latwe
Pewniem czyms ci zawinila, w to nie watpie
Lecz jezeli chcesz zachowac cialo cale
To pozostac na polnocnym Wstazki brzegu

Nie, nie groze, jeno ostrzec cie probuje
Nie wchodz tutaj, ot, tak, zwykla, prosta rada
Nie posluchasz? Twoja wola, nie zakaze
Lecz… Ot, widzisz, oto strzala. Nie mowilam?

Zaraz wiecej ich nadleci, bo na drzewach
I w ostepach dzikich siedza siostry moje
Nie, nie elfki to sa, nie ludz sie daremnie
To sa driady, co przed toba Lasu bronia!

Cisza Brokilonu

Cichutki krok wilka, weza ostry syk
Losia okrzyk gluchy i jelenia bek
Nikt tu im nie wadzi, nie stawia pet nikt
To Las Brokilonski, gdzie nie trafia czlek

Nikt tutaj nie wejdzie kto im niemily
Im – to znaczy driadom, co w tym Lesie sa
Lasu strazniczkami sie mianowaly
Lasu – co ich miejscem, domem dla nich jest

Lasu strazniczkami, wiec Lasu bronia
Przed obcym co wejsc chce, chce sie wedrzec tam
Strzaly ich niechybne kazdego trafia
Wiec nie wchodz wedrowcze w ich zielony dom

Wyjsc stamtad jest trudno, nie pomoga ci
A raczej pomoga… wysla w zaswiaty
Wiec nie zal sie pozniej – one bronia sie
Dla nich kazdy wrogiem, a wiec takze ty…

Groźba Brokilonu

Kon rwie sie w wedzidle, skacze jak oszalaly
Nerwy cie zawodza, strach juz po plecach pelza
Po co tys tu zajrzal, czlecze nazbyt smialy?
Po cos w Brokilon wstapil? Las to ludziom wrogi…

Tu opar zdradliwy sciezki ci zasloni
Tu strzala zza drzewa zycia cie pozbawi
Wycofaj sie, gdy zycie chcesz zachowac
Lepiej stad odejdz, bo spadniesz we Wstazki tonie

Lasu tego strzeze nie ludzka dlon, o, nie!
Lecz driad mieszkajacych w jego sercu dlonie
Driad, co ponad wszystko wolnosc cenia sobie
Wolnosc, cisze, swobode… i od wrogow spokoj!

Wrogiem im dzis byc nie chcesz? Lecz jutro byc mozesz!
Czlowiekiem-s, tedy zaped podbojow twoj wieczny!
Odejdz lepiej, lub sciezke zascieli twe cialo!
Odejdz i skryj sie w miastach – tam jestes bezpieczny

Lecz rzeke ci, cny wedrowcze, czas na miasta przyjdzie
Gdy las znow sie obudzi, gdy do walki stanie
Wtedy miejsca nie znajdziesz na swiecie juz nigdzie
Gdzie bys skryc sie mogl… jako driady dzisiaj…


Las zamyka sie dokola mojej glowy
Wiatr rozwiewa moje wlosy, gwizdze w uszach
Slonce grzeje moja skore, razi oczy
Woda szumi, zapraszajac do kapieli.

Drzewa wokol szepcza mi swe tajemnice
Kwiaty ksztaltem i kolorem k’sobie wabia
Ziola pachnac przekonuja o swej mocy
Ziemia wspiera moje kroki w kazdej chwili

Dom moj drzewny i lisciasty mam tuz obok
Stoje w srodku jego i podziwiam
Jak natura uksztaltowac mogla sie tu
Tak bym mieszkac mogla i bezpiecznie i wygodnie

Kazda skala, korzen galaz i zwierz drobny
Znany mi jest jak innemu miasta bruki
Tak wiec zostac tu chce, cena zadna
Nie jest tak wysoka, by jej nie zaplacic…


Lisci poszum muzyka dla mnie najmilsza
Wody szmer spiewem czystszym niz inne
Trawy szelest opowiescia najskrytsza
Ptakow trele – kolysanka najlepsza

Drzew galezie – dachem nad moja glowa
Pnie, korzenie – sciana domu i lozem
Strumien bystry – ochloda dla twarzy
Ziemia czarna – zyciodajna matka

Niebo tutaj najczystsze na swiecie
Wiatr najswiezsze zapachy niesie
Zwierzat tupot – piekne przebudzenie
Brokilon – Puszcza ze wszystkich pierwsza…


Written by Srebrna

2014/04/20 at 00:00

Posted in MUD/RPG, Originals, Poems

Tagged with , , , , , ,

What actually is Santa’s secret?

leave a comment »

How does he manage this wonderful feat of going all around the world in one night and delivering gifts to all children who believe in him?

Well, my dear, the whole thing about Santa is that it’s almost all fake. Not all, but almost.


Well… when Santa Claus – actually, Saint Nicolas – started the whole gift-giving thing, he was all about the children in dire need (or in not so dire one, but still hard to fulfill). He wasn’t very strong at maths, though. He guessed, more or less, the number of people on Earth (of which he knew mostly Europe) and so also guessed the number of children he would need to visit. He was wrong in both cases.

After a few dozen years he noticed that although he’s trying to give something to each little tot he can reach, there are still many, many children left with no gifts.

So you know what he did? He created the first franchise ever in the whole world.

Franchise is when someone has a great idea but doesn’t want to produce more or work longer, so he sells others the idea and allows them to use his plans, logo and whatever is needed so that they can imitate him (or her).

Santa found some very nice people who also were all about the children and shared with them the general goal of giving the kids something to brighten the very middle of winter. Very middle of winter is a dark, cold and usually quite unpleasant time, so everyone needs something to brighten it.

So Santa gave away some “info-packs” that covered the dates, general timelines of gift-giving, shared the access to his toy factory and helped his new friends to set up their own routes and ways of working, like in properly managed teamwork. It wouldn’t do for them to go to one child twice and to miss another, after all.

So they divided their duty areas more or less by the country borders (more or less, as this changes constantly) and Saint Nick could kick back a bit and be sure that when he is falling on his face after his deliveries, someone else, like Kris Kringle, is delivering his part in Americas.

Turned out that it was a good idea, as not only he found more humans to be living on Earth that he counted originally, but also, well… they multiplied. Each year there were more children to visit and if he tried to cover all these cities and villages in only one night he would have disappointed so many. But by sharing the task with others – Sinterklaas (and Zwarte Pietr), Father Christmas (who didn’t want to tell anyone his actual true name), Ded Moroz (who was better suited to long journeys through empty Siberia), and even several Angels (who skive off their choir hours on that day) – he managed to spread the pressure a bit.

Now, sometime around 17th or 18th century there came a question of upgrading the toy factory. The thing is, elves are very, very traditional. Little guys, very creative, terribly kind and highly intelligent but not that good as far as change is considered. I mean, come on. They still think all gifts for all kids in Europe will fit in one sack (I admit, it’s a big sack, bigger on the inside even, but still it’s not bottomless!). They think the number of children in Finland is below 1000. They… well, they really aren’t big on change.

So they went on strike when told to do something more modern than just soft dollies and toy soldiers.

After two months Santa gave up, changed into his civilian garb and went shopping. Fortunately the rare metals collected by them all over the years and treasures found by accident did fund a good shopping spree in one of the then-new malls. He shared the solution with his friends and they all agreed that elves got way too stubborn about their traditions, and as the world was changing, kids wanted something more sophisticated. Kids change much faster than elves do, that’s for sure.

So you want to know why you see a toy of one of well-known brands under your Christmas Tree? That’s exactly why. Sometimes, somewhere, Santa still manages to drop off a few simple dolls or a jack-in-a-box, or a toy wagon made by elves, but in most cases he just steals off to the mall and goes shopping. In the summer, of course, when there is more chance of getting a great deal on a five dozen boxes of LEGO, a hundred kites, a thousand balloons and several crates of assorted electronic noise-makers.

So if you see a big man with a trolley full of toys in July, just look the other way and whistle. Don’t let him know you’ve spotted him. He’s really shy.

Written by Srebrna

2013/12/06 at 03:26