My fanfiction and other random ramblings

my thoughts on how to write (or not)

Archive for the ‘MUD/RPG’ Category

[PL] Dzień z życia studenta oxenfurckiego

leave a comment »

Obudził go potężny ból głowy, którego nijak nie dało się zignorować. Po chwili rozważań doszedł do wniosku, że głowy jednak nie da sie odkręcić, więc powrót w słodki sen nie wchodzi w grę. Uniósł się trochę, przypłacając to bohaterstwo zawrotami głowy i nagłym zamgleniem wzroku. Kiedy już zaczął widzieć wyraźnie, jednym z pierwszych widoków jakie ujrzał było nagie, krągłe ramię, wystające spod przykrycia, którym i on był otulony przed chwilą. Ramię przywodzące na myśl jakieś słodkie chwile (wiadomo, nieładnej czy drętwej by sobie nie brał), poprzedni wieczór, mocno zakrapiany winem (pewnie, na trzeźwo dawno nie szedł spać).
Moment, moment… Jak ona może mieć na imię… Nie, Darya nie, ona poleciała na tego, no… A, mieszkał przy porcie. Straszny smród. Nie, nie ona. Annika. Nie, Annika wróciła do domu w zeszłym miesiącu, jak ją znaleźli w bibliotece, palącą tytoń. Ohydny zwyczaj.
Ziewnął.
Marijka. Pewnie Marijka. Ale Marijka sie do mnie nie odzywa, z powodu Anniki… Ech…
Podrapał się po karku, patrząc na chmurę czarnych włosów, która kryła poduszkę.
Ha! Julietta! Na pewno Julietta! Julietta ma takie sliczne czarne loki… Ale nie, ta tu nie ma loków. Echhhh… Annabel? Josika? Alia? Nora…? Nie, Nora nie, Nora w życiu nie poszłaby do łóżka z pijanym… Erm… Kto może to być…?
Usiadł na posłaniu, wpatrując się w okno. Nagle jego wzrok zahaczył o lutnie stojące pod oknem. Uf. Dwie lutnie. Czyli przynajmniej ktoś z naszego wydziału… Ale jeżeli nie mogę sobie jej przypomnieć, to pewnie jakaś pierwszoroczna, i teraz będzie się za mną pętać całymi dniami… Nie, na wszystkie muzy, to straszne. Nigdy, pamiętaj, Lik, nigdy nie zadawaj się z panienkami z pierwszego roku… One są takie sentymentalne i romantyczne!
Przełknął i ostrożnie szturchnął nagie ramię.
– Lik, ty głupku! Miałeś mnie obudzić ze świtem! – burknął Josan, pocierając zarośniętą szczękę. – Ale nie wierzyłem w to, bo tak żeśmy wczoraj popili, że usnąłeś jak się tu tylko wywlekliśmy i chrapałeś jak krowa. No i czego się tak na mnie gapisz…?

Written by Srebrna

2014/06/23 at 03:43

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , ,

[PL] Rozerwanie

leave a comment »

Czyli coś o leśnej elfce, która kocha morze.
Wiatr w koronach drzew zawodzi jak duchy potepionych, skazanych na wieczna tulaczke. Zimno przenika moja skore, lecz nie zimno wiatru, tylko leku. Leku, ktory zrodzil sie w dniu, gdy po raz pierwszy o wlos uniknelam smierci.

Nigdy juz nie pozbede sie go, niegdy nie przestane ogladac sie przez ramie, podskakiwac na kazdy odglos. Nie bede spokojna, nie moge utracic czujnosci, musze wypatrywac zagrozenia. Jedynym ukojeniem dla serca i skolatanej duszy jest muzyka. Muzyka i natchnienie, ktore rodzi poezje. Lecz poezja nie jest ukojeniem, poezja tylko rozszarpuje glebiej rany w moim sercu. Rany, ktore zadalo mi zycie, ktore zadalam sobie sama.

Muzyka niesie spokoj, lecz to spokoj zludny, bo jak mozna byc spokojnym gdy za kazdym kamieniem moze czaic sie smierc? Gdy zza drzewa moze wychynac twarz pozornie przyjazna, twarz brata, ktora okaze sie byc twarza zaglady i zdrady? Gdy kazdy, niby niewinny szelest moze niesc ze soba wiesc o smierci? Muzyka daje ukojenie na chwile, gdy gram, gdy zapominam, kim jestem, gdzie jestem i czemu powinnam sie bac. Kiedy milknie, znow strach przychodzi po mnie, zabiera spokoj i lagodnosc, zostawia napiecie, lek i rozpacz.

Wiatr wyje, jakby plakal, jakby zalowal mojego spokoju, niewinnosci duszy i utraconej lagodnosci. Ale ja mu nie wierze, wiatr tez mnie zdradzil, jak wszystko inne, jak ziemia… Z kazdej strony moze czekac pulapka – wiatr zaglusza kroki zabojcow, ziemia wycisza uderzenia kopyt. Tylko drzewa mnie jeszcze nie zdradzily. Drzewa, stojace wiekami, bedace zarazem przemijaniem i trwaniem, wiecznoscia i chwila… Lisc zerwany z drzewa znika ze swiata w kilka tchnien, drzewo rosnie wiekami, stajac sie pewna podpora. Tylko na nich mozna polegac, tylko im moge zaufac, tylko drzewa nigdy nie zmieniaja twarzy.

Drzewa… Najwyzsze, najwspanialsze, najstarsze… Drzewa, ktorych nie obali dlon ludzka czy jakakolwiek inna, miedzy ktorymi skryc sie moge kiedy bol i lek wladaja moja dusza, drzewa! Pokryte kora, ktorej zaglebienia to historia minionych lat, same staja sie historia, terazniejszoscia i przyszloscia. One staly wczesniej niz pierwszy z nas ujrzal gwiazdy i upadna jako ostatnie, gdy juz nikt zywy nie bedzie mogl patrzec na to… Gdy juz wszyscy zapomna kim byli, skad przyszli, dokad podazali. Gdy juz zycie nijakie na swiecie istniec nie bedzie, poza nimi, drzewami, istotami wiecznosci.

Wiatr szarpie ich koronami, jakby chcial je ukarac za to, ze kryja mnie w swych ramionach. Moze zazdrosci im tej pewnosci, stania, trwalosci? Nie obchodzi mnie ten zdrajca… Chce sie przytulic do kory drzew w Najstarszej Puszczy, bo one sa najwierniejsze. Inne sa mlode, inne nie pamietaja, a te! Te zawsze pamietac beda czasy gdy to one wladaly znanym swiatem! To one widzialy pierwsze kroki i slyszaly pierwsze slowa. One patrzyly jak modlilismy sie do slonca, ksiezyca i gwiazd, jak odkrywalismy siebie nawzajem… Widzialy jak bratalismy sie z innymi, jak klocilismy sie i zdradzalismy, jak powracalismy… Upadaly krolestwa, nastawaly nowe, a one wciaz patrzyly z niezmierzona cierpliwoscia nieskonczonosci.

Drzewa nie zdradzaja. One sa na to zbyt madre. Czekaja, az powrocimy do nich, az znow uwierzymy w slonce, ksiezyc i gwiazdy, w cisze i spokoj ich konarow. W lagodnosc duszy.

Drzewa niosa mi ukojenie. Najstarsza Puszcza jest najwspanialsza kolebka dla mojego zmeczonego serca. Tylko tu moge nie myslec, nie ogladac sie za siebie. Tylko tu, wsrod najmadrzejszych istot swiata.

Kule sie w zalomie konaru wielkiego debu i patrze ponad koronami innych drzew. I nawet tu, w sercu Brokilonu, jestem rozdarta na pol. Nie wiem, gdzie pojsc, czy zostac i zaszyc sie w lasach czy wyjsc na zewnatrz i znow sie bac… Czy podazyc tam, gdzie drugi raz w zyciu uslyszalam ten sam szum, ta sama piesn wiecznosci i spokoju? Patrze na korony drzew i widze je, ale ich nie widze, a przez nie widze fale morskie, zielenia bogate jak korony drzew pode mna. Serce mi bije, bo niemal juz na horyzoncie pojawiaja sie biale zagle, na widok ktorych niegdys usmiechnelam sie ze spokojem od tak dawna nieznanym. Biale zagle lekkich, morskich statkow, niesionych wiatrem i fala. Wiatrem, ktory zdradza, fala, ktora jak liscie i drzewa, wiecznoscia jest i przemijaniem.

Fala ulotna jak piorko, jak listek, jak pyl, morze odwieczne, istniejace, niepokonane.

Dusza moja placze, gdyz wybor jest srogi, a jezeli jedno z nich pokocham bardziej, drugie nigdy juz nie przyjmie mnie do siebie. Nie zaznam spokoju w lesie, jezeli zamieszkam na morzu, nie zaznam spokoju wsrod fal, gdy zostane tutaj… Cierpienie wycina blizny na mojej duszy. Nie moge, nie moge wybrac… Zal dusi mnie, nie moge, nie moge… Nie moge zostawic drzew, nie moge porzucic morza… Coz mi po morzu, jezeli drzewa nie beda chcialy juz ze mna rozmawiac, coz mi po drzewach, jezeli fale nie zechca mnie kolysac?

Co czynic, gdy dusze rozerwana mam na dwoje, gdy serce w dwie strony ciagnie, samo nie wiedzac czego chce od swiata? Co wybrac, gdy od wyboru zycie zalezy…?

Muzyka przynosi ukojenie…

Written by Srebrna

2014/06/18 at 00:00

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , ,

[PL] Osnowa rzeczywistości

leave a comment »

Kiedyś Arkadia została wyłączona i bardzo długo czekaliśmy na jej powrót.

Delikatna, pastelowa mgla unosila sie dookola. Ile to juz dni? Trudno zliczyc… wszystko takie samo, lagodne, usypiajace, uspokajajace… Mysli zwalniaja, a wola zanika… Swiat staje sie obojetny… Zreszta, jaki swiat? Ta mgla wokol? Ja… Jaka mgla…?
Cisza, zaklocana zaledwie cichym szmerem jakby ocierajacych sie o siebie warstw delikatnej tkaniny… Cisza, przejmujaca cialo do kosci, uspokajajaca krew, spowalniajaca mysli, odbierajaca zainteresowanie… Cisza, zabijajaca wspomnienia i chec do zastanawiania sie…
Przestrzen, ktorej umysl ani wzrok nie sa w stanie objac… Zreszta, po co obejmowac… niech sobie bedzie. Wielkosci niewyobrazalne dla smiertelnego umyslu. Ale czymze jest roznica miedzy blisko i daleko? Czym rozni sie smiertelnik od niesmiertelnego? Czym zycie od smierci…?
Tu? Bo gdziez jest tu? Nigdzie… to miejsce na raz nie istnieje i istnieje, wszak jest tu, lecz nie ma jej nigdzie… Istniec tu byloby niemozliwe, powietrza brak i brak zycia, lecz jest tu, ale tu nie ma nigdzie… Nie, nie myslec, nie zastanawiac sie, nie rozumiec, nie poszukiwac… Istniec i nie pytac jak i czemu…
Unoszenie… A moze opadanie? Lecz co to za roznica, gdy cialo nie jest cialem? Gdy dlonie nie sa dlonmi, nie majac czego chwytac? Gdy nogi nie sa nogami, bo nie maja na czym stanac? Gdy glowa nie jest glowa, bo mysli plynac nie chca…? Coz tedy za roznica dla mnie, gdzie jestem, co sie dzieje…?
Kim jestem?
Mgla wciaz ta sama… ilez czasu uplynelo? Nie zliczysz… ni dnia, ni nocy roznicy nie widac, snie z otwartymi oczami, ktore nie istnieja, sniac sny, ktore niczym od jawy sie nie roznia, bo wspomnien w nich nijakich nie ma, jeno ta mgla i mgla ciagle…
Mgla wciaz pastelowa… delikatna, ale nie jasna, nie ciemna, nie jaskrawa… Nijaka. Ani szara, ani niebieska… Miejscami gestsza, miejscami rzadsza…
Delikatna, cienka nic przeplynela leniwie przed jej oczami, niemal nie zwracajac na siebie uwagi… Nastepna byla zielonkawa i miala smak jablka.
Smak? Tu? Znaczy… gdzie?
Kolejna przydryfowala z drugiej strony, zrobila supelek i zawrocila, zostawiajac powiew morskiego wiatru.
Hmm…
Mgla pojasniala… A przynajmniej tylko tak sie to dalo okreslic… Gdzies z daleka dobiegl ja cichy dzwiek, jakby bicie dzwonow.
Kap… Woda? Skad tu woda? Nie… Nie woda. Krew. Moja krew? Moja… co? Czyja? Gdzie…?
Kolejna nic byla juz grubsza… czerwona.
To pewnie ta krew.
Jaka krew? Co sie…?
Zaaaaaraza…
Kilka nitek zderzylo sie niedaleko i kazda odplynela w innym, a jednoczesnie tym samym kierunku.
Mysli zaczely pracowac nieco szybciej, lecz ciche dzwieki od razu je uspokoily…
Czeeeeeeeeeeekaaaaaaaaaaj…. Czeeeeeeeeeeeekaaaaaaaj… Spiiiiiiiiiijj… Jeeeeeeeszczeeeeeeeee nieeeeeeeeee czaaaaaaaaas…
Kolejne nitki byly nieco szybsze. Jedna z nich zarzala…
Kilka zielonych sklebilo sie i zlepilo w jedna…
LISC??? TU???
Gwaltowny ruch przesunal wiecej nici do liscia, ktory sklejony z nimi powoli tworzyl galaz…
Osnowa rzeczywistosci.
Slowa zabrzmialy w jej uszach donosnym hukiem, a bebenki zabolaly.
E… Co? Przepraszam, ZE CO?
Aj… Moje ucho.
Szept dobiegl ja z oddali.
Kto tu jest?
Cisza.
Zielone nitki splotly kolejny lisc. Wygladal calkiem niezle, zwlaszcza ze galaz do ktorej byl przyczepiony, bardzo dobrze przypominala drewno.
GALAZ???
Z nicosci wylanialy sie powoli kawalki roslin, kamieni…
Cale drzewo przedryfowalo obok niej, gdy w zdumieniu wpatrywala sie w pojedyncze ptasie skrzydlo, z ktorego nastepne nici utkaly ptaka. Ten odlecial, zostawiajac za soba nici szumu skrzydel i szarosci piorek.
Nagle kilka nici oplotlo jej nieistniejace dlonie i zaczelo wiazac sie w malenkie, gladkie supelki…
Mgla gestniala, wypluwajac z siebie bezglosnie pojedyncze cienie i ksztalty… Nagle do umyslu, ktory zarazem nie istnial, myslal i wlasnie sie tworzyl, dotarla cichutka, jakby niepewna mysl.
Wracamy?
CO, “WRACAMY”?
Aj… Ciszej…
Znowu jakies nici… niebieskie…
Ostrozna, jasna nitka swiatla zwinela sie w kolko i zawisla pytajaco nad jej glowa. Dtuga owinela sie wokol niej, potem nastepna, tworzac niewielki rogalik, peczniejacy z chwili na chwile. Swiatlo bijace od niego rozjasnilo pozostale nitki, a ksztalty i cienie nabraly wyraznych, dobrze rozroznialnych kolorow.
Znanych kolorow.
Kolorow lasu i nieba.
Potrzasnela glowa, a stworzone z nicosci wlosy zafalowaly po raz pierwszy od niepamieci.
Strzepy mysli poplynely szybciej i zawirowaly w radosnym tancu rozpoznania… Wiazac sie nicmi przezroczystymi i leciutkimi tworzyly spojna calosc a potem zaplataly sie w ciagi logiczne.
Drzewa trafialy na swoje miejsca w realnosci a liscie zaczynaly szumiec muskane nicmi wiatru, biegnacymi by polaczyc sie w podmuch. Ptaki zaczely spiewac, poczatkowo bezglosnie, a potem ciagnac za soba nitki cichych dzwiekow.
Wszystko nabieralo spoistosci, a jej wlasne dlonie coraz to przyciagaly do siebie nowe nici, stajac sie bardziej i bardziej rzeczywistymi z kazda chwila i kazda nicia…
Nagle jej stopy… stopy? Uderzyly o powierzchnie, a nagie kolana otarly sie o cos szorstkiego. Na razie nie mialo to jeszcze koloru, lecz pod palcami wyczuwala deski. Wokol szumialo. Cos, co na razie mialo tylko dzwiek, a nie kolor czy ksztalt. Drzewa ucielesnialy sie, a fragmenty rzeczywistosci zahaczaly sie na swoich miejscach i wplywaly powoli pomiedzy inne, uzupelniajac obraz. Do szumu doszedl zielony kolor i wilgoc, a do powiewu zapach morza i drewna. Ciche spiewy ptakow nieco sie rozproszyly, ale za to staly sie wyrazniejsze.
Przetarla twarz i odgarnela wlosy z oczu. wszystko powoli stabilizowalo sie…
Obok ktos jeknal.
Obrocila sie, pociagajac za soba czesc rzeczywistosci, wyszarpujac z wiatru kilka nitek powietrza, ktore splataly jej wlosy w loczki.
Elfka stojaca tam wlasnie sie odtwarzala. Spojrzala na nia polowa oka, przykryta kilkoma zawiazujacymi sie wlosami.
– Co… co to bylo? – dobiegl ja cien glosu.
Usmiechnela sie i wskazala na niebo, ktore zasnuwaly pierwsze nici chmurek.
– Chyba… chyba wrocilismy…
Nad Wyspami wschodzil pierwszy swit nowego swiata. Pierwszy swit na nowo utkanej rzeczywistosci, ktorej cienkie nitki Niesmiertelni spletli swa moca i palcami i wrocili Smiertelnym aby ci mogli zyc i istniec. Pierwszy swiat od czasu gdy Wielki Blad zachwial rownowaga Swiata i wysnul najwazniejsza nic z kobierca nici Rzeczywistosci.
Pierwszy oddech nowym powietrzem byl jak uderzenie.
A potem wszyscy znow zaczeli zyc naprawde.

Written by Srebrna

2014/06/13 at 00:00

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , ,

[PL] Narodziny – gory

leave a comment »

Czyli pierwsze krasnoludy

Gdysmy sie obudzili dnia onego pod niebem blekitnym a jasnym, gory wznosily sie wokol nas surowemi jeszcze kamieniami, a lasy, co one gory porastaly, pelne zwierzyny wszelakiej i jagod byly pelne. Szlismy tak naprzod, powoli, z podziwieniem na cuda one spogladajac, a rece tych, co w kamieniu pozniej pracowac mieli, same sie do roboty rwaly. Kiedysmy doszli do polanki, gdzie usiasc i wygodnie odpoczac mozna bylo, rozgladalismy sie z podziwieniem, jak tez piekne i zachwytu godne sa wysokie gory, jakie cudne stad widac naokolo rzeczy i jako nam dobrze bedzie w onych gorach mieszkac. Slow jeszcze na nie nie mielismy, w pierwszym dniu zycia naszego dziecmi swiata bedac mlodemi.

Rzeka o nas, ize krasnoludy na kamieniu sie rodza, a kobiet krasnoludzkich nie ma i nikt takich nie zna. Lez mowia, bo sama kobieta jestem, z rodzicow krasnoludzkich pochodze, a kazdy z nas jak i ojca, tak i matke mial. Wtedy i kobiet bylo kilka, wszak ktos rod nasz zaczac musial. Byly one i podobne do swoich mezow i braci i niepodobne naraz. Tego samego wzrostu i postawy, lecz glosow i dloni delikatniejszych, a brod nie noszace (o co niektorzy zwykli nas pomawiac).

Noc jednak nadeszla, slonce za gory powoli sie zsunelo, a my zasypialismy, nie majac jeszcze domu ni nijakego schronienia nad glowa dla siebie. Gwiazdy patrzyly wiec na dzieci gor, mrugajac swemi jasnemi oczyma, a my spalismy spokojnie, ufni w swoja sile i bezpieczni, w samym sercu gor.

Ze switem, gdy slonce wrocilo, podzielilismy sie na wiele grup, wedle zainteresowan, mozliwosci i umiejetnosci, jakie kto w sobie odkryl. Jedni kuli w skale i ci mieli znalezc jaskinie, w ktorych by mieszkac mozna. Inni tajniki metalu odkrywali i bron oraz narzedzia tworzyli. Jeszcze inni sie jeli polowania, tworzenia zbroic czy ozdob. Niektorzy zas, w walce z zagrozeniami widzac swoje zycie, wojennym cwiczeniom sie oddali.

Zawsze wsrod skal zywot swoj pedzac, jako skaly stalismy sie twardzi. Jako dzieci gor, hardzi i wyniosli bywamy, jak one wynosza sie ponad wszystko. Odporni na niepomyslnosc losu i przeciwnosci zycia, dumni jestesmy i oszczedni w slowach.

Tako nas widza z zewnatrz, niekiedy jednak dume i oszczednosc w slowach na glupote i tepote mieniajac, a hardosc z bezczelnoscia mylac. Tako nas medrcy w Oxenfurcie pisza i tak sie nowych studentow uczy.

Coz tedy rzec mozna ze slow prawdy…?

Written by Srebrna

2014/06/08 at 00:00

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , , ,

[PL] Narodziny – gwiazdy

leave a comment »

Czyli pierwsze elfy.

Gdy obudziliśmy się tego dnia, pierwsze ujrzeliśmy drzewa. Drzewa i ich liście, przeszywane promieniami słonecznymi. Plamy słońca kładły się na cudownie zielonej trawie, pachnącej ziemi, korze drzew, pełnych błękitach strumieni i na nas samych, zachwyconych otaczającym nas pięknem i sobą.

Jak dzieci cieszyliśmy się tym, co wokół nas żyło i rosło. Pośród drzew biegaliśmy, w radości pierwszej, nie znając jeszcze ich imion, nie umiejąc nazwać siebie wzajem, lecz ciesząc się pięknem otaczającego nas świata. Stawialiśmy niezgrabne, niepewne kroki w wielkim tańcu wszechrzeczy, gdy słońce powoli wznosiło się nad nasze głowy.

Południe, gdy słońce stało nad nami, oblewając blaskiem i ciepłem wszystko wokół, przywitaliśmy na skraju lasu. To, że las się kończy, zdziwiło nas, bo przywyknąć już zdążyliśmy do tego, że las jest wszędzie i tak nam się zdało, że jest wszędzie. Zatrzymaliśmy się, a w tych kilku udereniach serca słońce dotarło do zenitu i znów zaczęło wędrować, lecz tym razem po zachodniej stronie nieboskłonu. Jego długie, jasne promienie wdzierały się między pnie, tworząc cienie, w których kryliśmy się, zadziwieni nowym pięknem i krainą wzgórz, która rozpościerała się przed nami.

Szmaragdowe i niemal błękitne połacie ciągnęły się na setki i tysiące kroków, a za nimi najbystrzejsze oczy dojrzały inne lasy i inne wzgórza, a za nimi – cały cudowny świat.

Staliśmy więc tak, a słońce chyliło się ku zachodowi, a gdy czerwieniało już nad najdalszym wzgórzem, pobiegliśmy za nim, bez tchu, chcąc dogonić cudowne światło, zrozpaczeni, że już go nie ujrzymy.

Jednak zanim zdołaliśmy dobiec na szczyt pierwszego wzgórza, słońce zaszło.

Załkaliśmy z żalu, lecz nasze łzy obeschły szybko. Nad naszymi głowami pojawiły się pierwsze gwiazdy.

Written by Srebrna

2014/06/03 at 00:00

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , , ,

[PL] Dzień z życia Sigmarczyka

leave a comment »

– Pobuuuuuuuuuuuudkaaaaaaa!!! – rozdarl sie wartownik na glownej bramie zamku. – Swiiiiiitaaaaaaa juuuuuuuuuz!!!

Iron steknal i rzucil w kierunku okna jakies niewybredne przeklenstwo.

– Glupek zobaczyl ognisko i zdaje mu sie ze to slonce wschodzi…

Jednak na potwierdzenie okrzyku wartownika z wiezy zamkowej rozlegly sie dzwieki dzwonow.

– Wstawac, bracia! Swiiita juuuz! Nowy dzien wstaaaje! Pobuuudka!!!

Drzwi z trzaskiem otworzyly sie i swiatlo z niesionej przez pacholika pochodni oblalo bogato uslane poduchami loze Marszalka, oswietlajac dwa skulone ksztalty po obu stronach krasnoluda. Dwie mlode sluzace, przydzielone do ogrzewania loza (i uprzyjemniania bezsennych nocy) Irona zerwaly sie i, narzuciwszy zgrzebne szatki, wybiegly na korytarz. Tam spotkaly kilka innych, w podobnie niedbalym stroju opuszczajacych pokoje (a raczej komnaty) innych czlonkow Kapituly Zakonu.

– Wielki Marszalku, co na dzis przygotowac? Wasza Milosc zyczy sobie balii?

– Nie, w tym tygodniu juz sie mylem… Zwykla szate, cos niezbyt bogatego… bez diamentow tym razem.

Po obleczeniu sie w elegancki stroj, wyszedl na korytarz i zajrzal do rownie wygodnie urzadzonej komnatki Seneszala, ktory wlasnie plawil sie w goracej wodzie nalanej do wielkiej balii, a cztery sluzace… hmmm… pomagaly mu. Miedzy innymi myc sie. Miedzy innymi.

– Pospiesz sie, Ghar, bo trza braciszkow zebrac i sprawdzic, co nam jeszcze do ubicia z pomiotow chaosu zostalo.

– Zaaaaaaraz… Chaos nie krolik, nie ucieknie… – muknal rozleniwiony Seneszal. – Niech no one tylko skoncza…

– Jasne, i znow do poludnia bedziemy czekac?

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

– No to sprawdzmy – Iron pociagnal lyk z poteznego kufla z piwem. – Co nam jeszcze zostalo. Orki – wyorane. Ogry – zgromione.

– Gobliny – pogonione.

– Snotlingi – poszatkowane.

– Elfki – wychedozone – rzucil ktos z cicha.

– KTORY TO?! – huknal Iron, czerwieniejac.

– On! On! – natychmiast kilkanascie palcow wskazalo winnego.

– Czy moglbys – zaczal zimno Iron. – Wytlumaczyc mi, BRACIE, o czym wlasciwie mowisz? – usmiechnal sie, pokazujac nieprzyjemnie zczerniale zebiska.

– No trzy dni temu poszlismy z Gharem znaczy sie z Seneszalem Gharem do Loren no do elfiego lasu i tam byly kobiety znaczy sie elfki i bylo ich duzo i one piszczaly i my… e… – zacukal sie nagle klepiacy dotad jak kataryna zakonnik. – E… tego… wychedozylismy… kilka… znaczy sie… no… pare… nawet sporo… prawie wszystkie…

Iron popatrzyl na niego tak, ze niefortunny Brat Sluzebny az sie skurczyl w sobie i probowal znalezc cos na swoje usprawiedliwienie. Widmo trzydniowej glodowki na wodzie zamajaczylo mu przed oczami…

– Bo… e… celibat rzecz trudna… czlowiek slaby… – wyjakal.

– Dostajesz trzy dni karceru! – ryknal Marszalek, lupiac piescia w stol, az kufel z piwem podskoczyl. – A nastapnym razem bedziesz pamietal i wy wszyscy tez, ze jak na elfki idziecie, to zabrac ze soba Kapitule!

Braciszkowie wytrzeszczyli zgodnie na niego oczy, a co mlodsi w zakonie potarli powieki.

– No co, kazdego czasem, nachodzi ochota, zeby przytulic jakas elfke czy krasnoludke… Byle z umiarem, coby sie dziewczynki nie rozzuchwalily, a wam sily na picie i walke z Chaosem zostalo…

– Zdaje sie, ze na terenie Imperium wykonczylismy wszystko co mialo zwiazek z Chaosem – podsumowal Ghar, dotychczas nie zwracajacy wiekszej uwagi na to, co sie dzieje wokol niego, a zajety zgrabnym tylkiem sluzacej nalewajacej piwa.

– Niekiedy nawet to co widzialo Chaos, chocby z daleka…

– I tych, ktorzy o nim slyszeli…

– No to co robimy?

– Jedzmy gdzies dalej!!! – padaly okrzyki.

– Do Loren! – wyrwalo sie z kilku gardel.

– Nie, to nie najlepszy pomysl – Iron pokrecil glowa. – Owszem, kuszacy, ale to daleko, a teraz zima… Mozecie sie do Nuln przejsc. Tylko jak sie ktos bedzie bil, to najpierw spacyfikowac obie strony, a potem wnikac, kto zaczal, zeby nie bylo, ze niewinnych w kolko bijemy.

– A jakbyscie – tu Ghar wysiorbal reszte piwa z kufla, ktory zostal natychmiast napelniony przez sluzaca. – Jakie ladne panny zobaczyli, przekonajcie je, zeby do Zamku przyszly, bo sluzacych brakuje… – jego glos odplynal, gdy oczy Seneszala znow spoczely na tylku sluzacej.

– Nie brakuje, jeno uciekaja ciegiem – mruknal jeden z rycerzy.

– Che? – Iron lypnal podejrzliwie na niego.

– No od czasu jakescie sie zalozyli kto po pieciu garncach piwa dogoni i wychedozy sluzaca, to coraz mniej ich w zamku…

– Cichaj! – calej Kapitule pokrasnialy geby na wspomnienie wieczoru, po ktorym dlugo leczyli guzy i siniaki, a niektorzy i odmrozenia (jeden z nich, ktorego imienia kroniki nie wymieniaja, wpadl w pijackim amoku do spizarni i zasnal przycupnawszy na bloku lodu…).

– Hem… no to trza by sie na Ishtar wybrac, sprawdzic czy sie tam Chaos nie przeniosl… – zaczal powoli Ghar, odrywajac sie od kontemplowania zadka drugiej sluzacej, ktora przyszla ze scierka i wycierala rozlane na podlodze piwo.

– A przeniosl sie, przeniosl! – wykrzyknal jeden z mlodszych braci.

– A gdziez to znamie Chaosu na Ishtar znajdujesz, chlopcze? Trza by sie dokladnie temu przyjrzec, zbadac to i sprawdzic!

– Nie watpie, iz Kapitula zajmie sie tym dokladnie i zbada to szczegolowo – powiedzial mlodzieniec. – Ino zeby wam sily na wszystki starczylo…

– Na wszystkie? Jakze to?

– No prosto, panie. Wedle ocen moich, a nie watpie, ze zgodzicie sie podejrzenia te sprawdzic, siedliskiem zarazy Chaosu jest zamtuz oxenfurcki…

Written by Srebrna

2014/05/29 at 00:00

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , , ,

[PL] Arkadia 2042

leave a comment »

W efekcie gry na Arkadii powstało kilka opowiadań dziejących się w świecie muda oraz nieduża seryjka z “naszej” rzeczywistości.

Siedziała w miękkim fotelu, kiedy po nią przyszli. Rękę z jedyną wszczepką położyła na stole i, wyglądając przez okno parterowego domu, przetrząsała kod w poszukiwaniu buga, na którym się całość kładła.
Dom był w miarę cichy, gdzieś w oddali po pseudodrewnianym parkiecie stukały pazurki rudodymnego siberiana, który, oddając się we władzę odwiecznego instynktu dostosowanego do współczesnych realiów, gonił dzwoniącą myszkę, napełnioną kocimiętką.
Od ulicy nie dochodził żaden, nawet najmniejszy szum. Dwa wróble, tłukące się na oknie i wyciszone starannie głośniki, emitujące Blind Guardiana z ośmiu punktów pokoju, stanowiły znakomity podkład do mruczanego przez nią zaklęcia programistów:

One hundred bugs in the code
One hundred bugs in the code
One bug fix’d and then compiled again
One hunderd and ne little bugs in the code…

Przekodowywała po raz kolejny autrotranslatora polsko-włoskiego, robiąc dla zaprzyjaźnionego kodera, zresztą na wyhakowanym skądś kodzie Arki. Te strzępki, które Administracja umieszczała na FTP, nie nadawały się do poważnego kodowania. Zwłaszcza, że ostatnia aktualizacja była sprzed ośmiu lat i nadawała się do stawiania nędznych mudów blokowych na najwyzej pięćset osób, a nie do poważnych produkcji, a już na pewno nie do testowania kodu, który miał finalnie trafić na Arkę.
Mozolnie i powoli sprawdzała algorytmy dopasowania tłumaczenia według fraz i kolokacji, ale wszystko się zgadzało. Zapisała na wszelki wypadek plik pod nową nazwą, wyłączyła neopico i odpaliła VTF. Zamknęła oczy i ruchem wolnej ręki zmieniła kanał odbierany przez głośniki na modulację głosową.

Wszczepka była może jedna, ale uważała, że doskonale wystarcza jej do pełnego odbioru. Nie musiała się wiele starać, żeby odpowiednie ruchy dawały jej nawet możliwość dosyć sprawnego grania na ręcznej harfie lub lutni, wymagało to tylko starannego oskryptowania V-tinyfugue, a to w zasadzie żaden problem. Zwłaszcza, jak część rozwiązań ściągnęła ze starych plików Klanu Tichy i nieco przerobiła na nowe potrzeby.

Coś zahurgotało, pewnie Głupia Bestia (zwana przy gościach Fafciołkiem, ku swemu upokorzeniu) znów wepchnęła swoją nowiutką myszkę pod lodówkę i usiłowała ją wyciągnąć. Tylko sprawdzi pocztę i pomoże kotu, bo przecież obskubie emalię z drzwiczek do reszty.

Usta poruszyły się, kiedy subwokalizowała.
– Cześć, Kiti. Niewiele. Ciao. Szlag, znów ten moduł. Tak, za chwilę. Poczta.
Palce poruszyły się delikatnie, kiedy “wklepywała ścieżkę”. Dla postronnych postaci wyglądało to pewnie jakby huragan przeleciał.
– Nie. Tak. Trzynaście. Czternaście. Siedemnaście.

– Wie pan, że jak jej wyrwiemy te wszczepkę, to już nic nie powie?

Zza modulków dzwięku dobiegły ją jakieś obce odgłosy.

Jeżeli Fafcioł siedzi teraz na lodówce, to ma w tyłek! zdążyła pomyśleć, zanim na jej ramię opadła czyjaś dłoń.

– Proszę odłożyć klawiaturę i wyłączyć głośniki. Ma pani prawo do adwokata… Proszę natychmiast rozłączyć się z mudem!

Otworzyła oczy bez wylogowywania się. Natychmiast chwyciły ją mdłości, w ostatniej chwili powstrzymała się przed okazaniem tego. Zacisnęła oczy i nadała w całą Arkadię ostatni sygnał…

przyzwij wszystkich Nie wiem co się dzieje, ale są u mnie psy i chyba trzeba spierdalać z Arki! Diskonekt wszyscy!

Zdążyła jeszcze zobaczyć signoffy pierwszych wizów i swoją własną wiadomość, puszczoną przez kogoś z Administracji przez Jeźdźca Apokalipsy, zanim musiała się rozłączyć.

Delikatnie wyciągnęła wtyczkę z gniazda wszczepki i rozmasowała przegub.

– O co chodzi? – odwróciła się w kierunku psypolicków, czyli Funkcjonariuszy Równowagi Psychicznej. Zamarła. Jeden z nich trzymał wymierzony w jej wszczepkę porażacz nerwowy. Porażacz był niebezpieczny dla “czystego” człowieka. Bardzo niebezpieczny dla cyborga, dowolnego typu i stopnia, nawet dla kogoś z jednym wszczepem. Śmiertelny w razie zaaplikowania do samego wszczepu.

– Proszę podać ręce i nie robić żadnych niepotrzebnych ruchów. Jest pani aresztowana – wyrecytował jedyny psypolik bez broni. – Pełna lista stawianych pani zarzutów może zostać powiększona o stawianie oporu przy aresztowaniu, jeżeli natychmiast się pani nie podporządkuje.

Sześćdziesięciolatka podniosła się powoli.

– Panowie pozwolą, żę zabezpieczę dom na czas swojej nieobecności. Kot nie może zostać bez jedzenia na dłuższy czas.

– Proszę się nie przejmować tym stworzeniem. Zostało zneuralizowane –
powiedział z niejasną satysfakcją typek bez broni.

Mimo niejakiej przeszkody, złożonej z kilku funcjonariuszy, znalazła się w kuchni w ciągu trzech sekund. Na środku leżał, jak nędzna kupka futra, wyciągnięty w ostatnim skoku Fafciołek. Paraliż, który go opanował, nie zdołał go zabić. Wciąż jeszcze poruszał oczami, próbując zrozumieć, czemu łapy nie chcą go słuchać.

Klęknęła przy nim, gładząc bezmyślnie długie futro.

– Muszę go zabrać do weterynarza… Nie mogę go tak zostawić…

– Nadchlebnik Koziak się nim zajmie – do przodu wystąpił ten sam psypolik, który wcześniej trzymał ją na muszce.

– Posiadanie zwierząt domowych nie przynoszących bezpośrednich zysków dowolnego typu jest klasycznym objawem Przeniesienia Uczuć Macierzyńskich, a zatem aberracji typu B. W takim wypadku standardową procedurą jest pozostawienie obiektu pod obserwacją, zaś w razie zaobserwowania innych odchyleń, izolacja od zwierzęcia.

Koziak odbezpieczył starannie ogłuszacz i omiótł nieruchome ciało kota stężonym promieniem.

– Cholerny morderco! – ryknęła i rzuciła się na niego.

***

Nigdy nie rzucaj się na faceta z załadowanym ogłuchem.

Patrzyła tępo na stalowe drzwi, zastanawiając się czy raczyli powiadomić jej męża, czy zamknęli drzwi od mieszkania i co się stało z Fafciołem.

Oprzytomniała dopiero w ciężarowce, podzielonej na spore boksy. Naprzeciwko niej leżał nieco młodszy mężczyzna w wielkich, panoramicznych okularach. Gryzł zapamiętale prawą pięść, jakby tłumiąc krzyk.

– Co się stało? – zdołała wydusić ze ściśniętego gardła.

– Cc… cccc…. ccciachnę-ę-ęli mmmmiiii kkk-kkk-kkabel siecccccc-ccciowwy – wymamrotał.

No tak, typowe objawy zerwania linka na wirtualnej.

– Kim jesteś? – zapytała ostrożnie, gdyż oczy jeszcze nie przyzwyczaiły się jej do mroku.

– Jjakk tto kkurna kkkim, ttruwwerem! – jąkał się już mniej, jakby szok mijał.

– Voo? To ty? – przycisnęła twarz do prętów celki, próbując go lepiej zobaczyć. – Kogo jeszcze mają?

– Nnnikkoggo. Nas. Ttt-tylkkko.

Opadli na podłogę naprzeciw siebie.

Furgonetka zatrzymała się.

Znów przycisnęła twarz do prętów, próbując tym razem zobaczyć coś na zewnątrz.

– Voo – jęknęła ze zgrozą. – Chyba jesteśmy gdzieś przy… Słyszę tramwaje, o, wiadomości… Trzynastka!

– Może być jeszcze parę innych ulic – dodał Vookash ponuro, już całkiem
normalnie. – W zasadzie, nie wiadomo, co gorsze.

Drzwi z tyłu ciężarówki otwarły się z huknięciem i wepchnięto przez nie spory kształt. Jeden z funkcjonariuszy otworzył drzwi obok niej i wepchnął tam swoją ofiarę.

– Nie wiadomo, co gorsze – powtórzył Vookash. – Może za to Kir im się wywinie.

Oparła czoło na dłoni.

– Janek… Brat, żyjesz?

***

Otępiali, siedzieli w pace ciężarówki, kiedy znów się zatrzymała. Najpierw coś łupnęło, jak wyłamywany zamek, potem dobiegły ich oddalające się kroki psypolików… A potem, gdzieś z góry, rozdzierający krzyk, znajomy głos…

– Nie możecie! Nie rzucajcie tym dyskiem! Nieeeeee!

Zaraz potem huk i kolejny, doskonale znany im głos, wykrzyknął:

– Już, spokojnie, Jędrek… To nic nie pomoże… Chodź, bo wykręcą ci ręce i nawet po wyjściu nie będziesz już mógł… Ej! Niech mnie pan zostawi! Auaaaa!

***

Elspeth siedziała, rozmasowując przedramiona, za które jeden z funkcjonariuszy ją chwycił, kiedy próbowała wyskoczyć z platformy. Jej brat też nie pomagał psypolikom, ale oboje wylądowali w boksach z obolałymi mięśniami. Było ich już ośmioro, razem ze zgarniętą z pobliskiej kafejki trójką młodocianych Scoia, którzy ze strachu wcisnęli się w najdalsze kąty swoich celek.

– Co robimy?

– A co możemy? – odpowiedział jej ponuro młodszy brat. – Żadne z nas nie ma wszczepu z tele, a to jedyne, co teraz może nam się przydać.

– Ja mam – pisnął jeden Wiewiórek. – Nawet działa.

Jej oczy zaświeciły się.

– Możesz wejsc w pasmo i wywoływać Miniora? Po prostu Minior, żadnych cyferek.

– Szacun – wymamrotał chłopak, może siedemnastoletni. Wygładał na Michaela 112 albo inny nick z trzycyfrowym identyfikatorem. – Nie ma go.

– Szukaj dalej. Under. Lakshmi. YaaL. Laurelin. Tigr. Nicolas. Shit, chłopaki, kto miał jeszcze tele?

– Nuke. I, o ile dobrze pamiętam, Adalb.

– Mam, mam Lakshmi? Co nadać? – Scoia miał rozszerzone źrenice.

– Nadawaj na wszystkich pasmach: Srebrna mówi: SPIEPRZAĆ! Jak ktoś zapyta, w czym rzecz, zrób zapis, ze psypoliki nas mają. W ogóle, możesz zrobić stały zapis i wyszukiwanie z automatu?

Chłopak skinął głową.

– To nadawaj. Do tych wszystkich… I do każdego kto zaczepi twoją postać na tele. Jesteśmy pieprzonymi wyjętymi spod prawa, rozumiesz? Aresztują nas psypoliki, nie jakies wypierdki mamuta z krawężników. Mamy, imainuj sobie, przekichane.

Written by Srebrna

2014/05/24 at 00:00

Posted in MUD/RPG

Tagged with , , ,

[PL] Wiersze o Brokilonie

leave a comment »

No to jak jeden las Srebrnej, to i drugi. Długo byłam Przyjaciółką Brokilonu. Ciekawe, czy driady w lesie nadal używają emotów, które napisałam dla gildii driad.

Brokilon

Lat tysiace dzis szumia nad moja glowa
Lisci dywan sciele sie pod moje stopy
Cyt… Nie, nie wchodz tutaj za mna, niebezpiecznie
Nie wchodz, jesli zginac nie chcesz w Brokilonie

Gdy polujesz na mnie, poluj smialo w miescie
Czekaj pod Gildyi mojej bramy, w Athel
Czekaj, lecz gdy ujrzysz mnie kiedy nareszcie
Wiedz ze ukryc mam sie gdzie, czlecze slaby

Sledz mnie dlugo i wytrwale, wszak to latwe
Pewniem czyms ci zawinila, w to nie watpie
Lecz jezeli chcesz zachowac cialo cale
To pozostac na polnocnym Wstazki brzegu

Nie, nie groze, jeno ostrzec cie probuje
Nie wchodz tutaj, ot, tak, zwykla, prosta rada
Nie posluchasz? Twoja wola, nie zakaze
Lecz… Ot, widzisz, oto strzala. Nie mowilam?

Zaraz wiecej ich nadleci, bo na drzewach
I w ostepach dzikich siedza siostry moje
Nie, nie elfki to sa, nie ludz sie daremnie
To sa driady, co przed toba Lasu bronia!

Cisza Brokilonu

Cichutki krok wilka, weza ostry syk
Losia okrzyk gluchy i jelenia bek
Nikt tu im nie wadzi, nie stawia pet nikt
To Las Brokilonski, gdzie nie trafia czlek

Nikt tutaj nie wejdzie kto im niemily
Im – to znaczy driadom, co w tym Lesie sa
Lasu strazniczkami sie mianowaly
Lasu – co ich miejscem, domem dla nich jest

Lasu strazniczkami, wiec Lasu bronia
Przed obcym co wejsc chce, chce sie wedrzec tam
Strzaly ich niechybne kazdego trafia
Wiec nie wchodz wedrowcze w ich zielony dom

Wyjsc stamtad jest trudno, nie pomoga ci
A raczej pomoga… wysla w zaswiaty
Wiec nie zal sie pozniej – one bronia sie
Dla nich kazdy wrogiem, a wiec takze ty…

Groźba Brokilonu

Kon rwie sie w wedzidle, skacze jak oszalaly
Nerwy cie zawodza, strach juz po plecach pelza
Po co tys tu zajrzal, czlecze nazbyt smialy?
Po cos w Brokilon wstapil? Las to ludziom wrogi…

Tu opar zdradliwy sciezki ci zasloni
Tu strzala zza drzewa zycia cie pozbawi
Wycofaj sie, gdy zycie chcesz zachowac
Lepiej stad odejdz, bo spadniesz we Wstazki tonie

Lasu tego strzeze nie ludzka dlon, o, nie!
Lecz driad mieszkajacych w jego sercu dlonie
Driad, co ponad wszystko wolnosc cenia sobie
Wolnosc, cisze, swobode… i od wrogow spokoj!

Wrogiem im dzis byc nie chcesz? Lecz jutro byc mozesz!
Czlowiekiem-s, tedy zaped podbojow twoj wieczny!
Odejdz lepiej, lub sciezke zascieli twe cialo!
Odejdz i skryj sie w miastach – tam jestes bezpieczny

Lecz rzeke ci, cny wedrowcze, czas na miasta przyjdzie
Gdy las znow sie obudzi, gdy do walki stanie
Wtedy miejsca nie znajdziesz na swiecie juz nigdzie
Gdzie bys skryc sie mogl… jako driady dzisiaj…

Las

Las zamyka sie dokola mojej glowy
Wiatr rozwiewa moje wlosy, gwizdze w uszach
Slonce grzeje moja skore, razi oczy
Woda szumi, zapraszajac do kapieli.

Drzewa wokol szepcza mi swe tajemnice
Kwiaty ksztaltem i kolorem k’sobie wabia
Ziola pachnac przekonuja o swej mocy
Ziemia wspiera moje kroki w kazdej chwili

Dom moj drzewny i lisciasty mam tuz obok
Stoje w srodku jego i podziwiam
Jak natura uksztaltowac mogla sie tu
Tak bym mieszkac mogla i bezpiecznie i wygodnie

Kazda skala, korzen galaz i zwierz drobny
Znany mi jest jak innemu miasta bruki
Tak wiec zostac tu chce, cena zadna
Nie jest tak wysoka, by jej nie zaplacic…

Naj…

Lisci poszum muzyka dla mnie najmilsza
Wody szmer spiewem czystszym niz inne
Trawy szelest opowiescia najskrytsza
Ptakow trele – kolysanka najlepsza

Drzew galezie – dachem nad moja glowa
Pnie, korzenie – sciana domu i lozem
Strumien bystry – ochloda dla twarzy
Ziemia czarna – zyciodajna matka

Niebo tutaj najczystsze na swiecie
Wiatr najswiezsze zapachy niesie
Zwierzat tupot – piekne przebudzenie
Brokilon – Puszcza ze wszystkich pierwsza…

 

Written by Srebrna

2014/04/20 at 00:00

Posted in MUD/RPG, Originals, Poems

Tagged with , , , , , ,